Gisteren begon broer Mark te appen of we in Oosterwold waren en wie er zouden zijn. Bij een bezoek is de samenstelling van de delegatie nichtjes bepalend over wie aanwezig wil zijn. Logisch, maar moet altijd even afgestemd. Vanmorgen besluit Mark heel gezellig met één dochter te komen. (Wij zijn nl. zonder dochter)

Als we nog thuis zijn belt iemand aan.... Ik hoor door de deur: "Oh bakt u zelf brood, dat vind ik zo lekker!" Marien bakt inderdaad zelf brood en dat was net klaar. Marien zegt nog "heb je al ontbeten?"... Dus als Marien terugkomt heb ik geen idee waarmee hij komt. het is een pak met twee nieuwe overalls. Ik heb die van mij vandaag aangedaan, Marien dacht dat ie nog met vieze stoffen zou werken en trekt dus nog zijn oude overall aan. Het levert wel de gezellige foto links op.

Mark hoopt dat we binnenkort in Oosterwold kunnen koken (lees barbeknoeien) en brengt daarvoor attributen mee en heeft een grote zak sjalotjes om te planten mee gebracht. En wat heel fijn is: hij plant ze ook samen met nicht Eva-Lotta!

 

 

Maar ze willen nog meer doen... dus komen ze mij helpen bij het leggen van een kruidenrad: onze toekomstige kruidentuin. We leggen een cirkel met daarin een kleine cirkel en een aantal spaken. Met Mark en Eva-Lotta erbij schiet het hard op!

 

 

 

Als we vertrekken ziet het wiel er zo uit: Morgen nog twee spaken leggen, compost toevoegen en zaaien! 

 

 

 
 
 

De dagen zijn heel wisselend qua weer. En nu de bomen de grond in zijn hoeft niet alles even snel, dus als het slecht weer is gaan we niet altijd door en nemen soms ook tijd voor andere dingen (belastingaangifte bijvoorbeeld...)

Vandaag hadden we weer een dag waarbij ik op kantoor zat en Marien in het veld. En we zijn een aantal keren jaloers op elkaar geweest. Ik op Marien toen het buiten heerlijk zonnig was en ik wist dat je in de luwte van een schuurtje geweldig van de zon kunt genieten. En Marien op mij toen ik hoog en droog in mijn vergadertoren zag hoe het buiten goot en ik een berichtje kreeg "geweldig weer". Gelukkig kon ik op buienradar zien dat het een half uur later over zou zijn en niet meer zou gaan regenen ;-). Dat houdt de moed erin.

 

 

Na wat voorbereidende aankopen voor het WC huisje in centrum Almere ging Marien naar het Paradijsvogelbosje. Hierboven zie je in de deuropening van de schuur de aankoop die Marien niet kon laten liggen ;-),

De missie voor vandaag was het leggen van een terrasje voor de schuur, waar we als we doorwerken buiten kunnen eten en in de zon kunnen zitten. Marien legt een kunstig patroon van rozetten in het midden opgevuld met kinderkopjes die voor de kruidentuin bedoeld zijn, maar hiervoor ook goed bruikbaar zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 Als het terras klaar is, is ook het pad tussen de twee boomgaarden aan de beurt:

Eindelijk kan je met de kruiwagen ook hier een rondje lopen. Hoewel je op ons kleine bruggetje dan wel een evenwichtskunstenaar moet zijn.....

 

 

En bij vertrek gaat Marien nog even bij buurman Henk langs om wat zaken af te handelen en schiet dit geweldige plaatje! Hoe mooi is het koolzaad! 

 

 

Vaste bezoekers zullen zich al hebben verbaasd. Zo kaal als het Paradijsvogelbosje er in de kop van de site uitziet is het nu toch helemaal niet meer. En dat is helemaal waar.

Dus van:

Zijn we vanavond gegaan naar:

 

Zaterdag 23 april hebben wij als één van de pioniers van Oosterwold een Groene Speld gekregen van wethouder Tjeerd Herrema van Almere. De Groene Speld wordt uitgegeven door de Growing Green Cities. Zij hebben een wat verouderde website www.growingreencities.almere.nl
Niet alleen kregen de pioniers van Oosterwold zo'n speld. Heel veel ondernemers, stichtingen, initiatieven kregen een Groene Speld. Of zoals Tjeerd Herrema zei: "die verdienen een Dikke Speld".
Het is een hele opgave om voor al die genomineerden een verhaaltje te vertellen. Ik benijd de wethouder niet. Over de eerste pioniers van Oosterwold werd dan ook niet veel inhoudelijks verteld. En eigenlijk is dat wel jammer. Deze Groene Speld probeert initiatieven in Almere in het zonnetje te zetten, die in de aanloop naar de Floriade in 2022 Almere een groen gezicht geven.
En hoewel de Floriade en Growing Green Cities niet gespeend is van marketingdenken, zit er wel iets in, dat die Floriade moet passen bij Almere. Citaal van de website Floriade.almere.nl: "Maar de Almeerse Floriade gaat verder: kennis, producten en technologieën uit de tuinbouw worden ingezet om oplossingen te vinden voor urgente en mondiale verstedelijkingsvraagstukken op het gebied van voedsel, energie, water en gezondheid."
Ik zal niet op de plaats van de wethouder gaan staan, maar laat ik dan toch iets inhoudelijks over Oosterwold initiatieven schrijven in het licht van Growing Green Cities:
Die eerste initiatieven in Oosterwold beginnen nu inderdaad met bouwen en het inrichten van hun kavel. Al in de eerste visiestukken voor Almere kan je lezen, dat het de bedoeling is dat in Oosterwold zogenaamde Stadslandbouw zal worden bedreven. Dus we moeten Almere de eer gunnen dat zij dit groene idee Stadslandbouw hebben geplugd. En dat vraagt niet alleen landbouw in de nabijheid van een stad, maar juist dat mensen rondom hun woonomgeving kleinschalige landbouw gaan organiseren, die bovendien voor andere mensen en dieren waarde toevoegen aan het landschap.
Wel, daarmee willen we ons best vereenzelvigen. En op onze kavel Paradijsvogelbosje kan je de eerste tekenen van stadslandbouw al bespeuren. De beplanting gaat zelfs aan de bebouwing vooraf.
Ook is het best leuk om een aantal initiatiefnemers weer te zien, en van andere groene initiatieven te horen.

Als in 2022 al die Floriadebezoekers bij ons langs komen fietsen, dan kunnen ze bij het Paradijsvogelbosje hun hart ophalen.

We voelen ons vereerd met de speld. En het buffet was zeer groen verantwoord en lekker.

Dank aan Monique van der Plas voor het maken van de foto's

Hoe verzin je voor je blogjes steeds een pakkende titel? Is het me gelukt?

Vandaag verhaal ik over kraaien, kassen, keukens (K3) en een pad.

Bij aankomst in Oosterwold vanmorgen zat op het land van ERF (dat net omgeploegde land) een hele kolonie kraaien. Er was duidelijk wat te halen! Ik neem aan dat door het keren van de grond de wormen boven komen

Marien heeft afgelopen week de platte kas afgemaakt en wilde nu heel graag zaaien. Dat heeft ie gedaan! De hele platte kas is vol! Een lekker veldje spinazie en van veel rijtjes van andere groenten.

 

Zelf was ik vandaag bezig met het maken van een aanrecht in de schuur. Dat was lekker, want dan werd ik niet nat als het regende. Fijn dat Marien hielp bij het stellen van de kastjes en de deurtjes. Zelf kwam Marien bij regen naar binnen om twee eenvoudige houten kasten in elkaar te zetten. Nu kunnen we lekker uit de voeten in de ons schuurtje.

   

 Langs het hoofdpad zijn we verheugd dat het eerste zaaigoed opkomt. We hebben een mengsel gezaaid. Daarom heb ik geen idee wat er hier opkomt:

Wel mooi om te zien dat planten ook in dit stadium al van elkaar verschillen!

En dan last but not least: Gisteren (dus nadat we de spelden hadden gekregen) heeft Marien nog even met kruiwagens zand gebuffeld en hebben we samen het Hazelaarpad (parallel aan de Paradijsvogelweg) eindelijk tot het bruggetje af kunnen maken. Nu kun je echt een rondje lopen!

En dan kijken we op dat punt ook nog even naar hoe mooi (en vooral veel groener) het bos van staatsbosbeheer is. De haagbeuken zijn al helemaal groen. De essen beginnen uit te lopen.

Hoe zou het er volgend jaar bij ons uitzien?

 

De organisatie van Oosterwold laat regelmatig dronevluchten uitvoeren om de vorderingen te zien van de ontwikkelingen in Oosterwold.

Tot nog toe was het filmpje alleen via facebook zichtbaar. Eindelijk is het dan gelukt om het filmpje rechtstreeks om onze site te zetten! Hieronder dus voor het nageslacht!

Onze kavel is zichtbaar van 1.14 tot het einde (1.36)

Vandaag was geheel tegen de verwachtingen van buienradar in een prachtige dag in Oosterwold. Volgens buienradar zou er 0% kans op zon zijn, maar je kon prima verbranden vandaag! Ik heb een deel van de middag in mijn t-shirt gelopen.

Toen we vanochtend bij het Paradijsvogelbosje aankwamen zagen we dat nu niet Staatsbosbeheer als buur druk bezig was, maar ook de loonwerker die namens ERF de akker aan het omwerken was. In een mooie grote trekker was hij aan de slag. En omdat de banden van de trekker bijzonder waren hieronder een mooie grote foto:

Een super ingenieus systeem waarmee de druk op de grond van deze zware machine enorm wordt verdeeld en daarmee kleiner wordt. De grond blijft daarmee veel gezonder! Wel is sturen met zo'n machine geen koud kunstje. Bij het maken van een bocht moest de loonwerker wel drie keer heen en weer steken om naar een volgende baan te kunnen. En eigenlijk denk ik dat hij onze gekke scheve kavel maar wat onhandig vond. En ik denk dat ik dat in zijn plaats ook gevonden zou hebben. Maar hij was zeer kundig en is keurig langs de rand van de kavel gegaan.

Nu het land van ERF weer van alle onkruiden is ontdaan, kun je wel de vorm van de kavel goed zien!

Een groot deel van de zaden is gezaaid en we kunnen ze wel de grond uitkijken.... Dat het volgende week lekker gaat regenen is wat ons betreft waarschijnlijk wel groeizaam.

Een paar weken eerder hebben we de walnoten, eikels en walnoten die we vorig jaar hebben ingekuild gezaaid/in de grond gebracht. We telden vanmiddag zeker twintig kastanjes. En waarschijnlijk zien we ze nog niet allemaal. Bovenstaande was niet goed in de grond geraakt, maar desondanks gegroeid. Een mooie vorm vinden jullie ook niet.

En de verrassingen waren nog niet voorbij.  In een blog op 3 april vertelden we over buurman Cor en buurvrouw Nel uit hun sloot een emmer met kikkervisjes kwamen brengen. Het gaat goed met het kroost. Marien had ze eerder deze week al gezien, maar ik mocht vandaag de dikkopjes bewonderen. Cute toch?

En dan gaan we in de middag ook nog hout halen voor het bouwen van het WC huisje:

 

Wat heerlijk dat het ook eens gewoon genieten kan zijn als je aan het werk bent op de kavel. Dat zeg ik jaloers want ik (Marie-José) zat vandaag in een keurig jurkje de hele dag braaf op kantoor te werken. Maar ja, dan heb ik nu weer de energie om het even op het net te knallen! (Eerlijkheid gebiedt wel te melden dat Marien met Stefan vioolduo's is gaan spelen, daarvoor was ie wel opgeladen!)

 

Toen we ons composttoilet bouwden, lieten we bijgaande romantische plaatje van een composttoilet zien op de site. Veel mensen reageerden enthousiast. Vooral toekomstige buren die tijdens werkzaamheden of bezoeken zouden willen plassen of poepen waren enthousiast. Toen de zeecontainer op het Paradijsvogelbosje werd geplaatst, hebben we daarin ook het composttoilet geplaatst. En wat was ik blij dat als het koud was of regende ik lekker binnen gaan zitten. En een toilet zo groot als een zeecontainer is natuurlijk best groot..... En het uitzicht....

Maar... de bedoeling is dat er een rustige (semi openbare) toilet op het Paradijsvogelbosje komt. En daarom werkt Marien vandaag aan de achterkant van de schuur aan een huisje voor het composttoilet. En dat begint met een fundering..... Zodat het toilethuisje niet net als de schuur, wegwaait.

 
   

 En na hard werken en lekkere zon is het goed toeven in Oosterwold: een selfie met de zelfontspanner:

.

.

 Na de klus met de vloer, maakt Marien de platte kas in de moestuin af:

 En ook de berg en het talud worden door Marien nog onder handen genomen:

 Kortom volop genieten in Oosterwold.

 

Vorige week waren er al bomen geplant door Staatsbosbeheer in het verder gelegen veld achter 'ons' bosje. Toen had ik de tractor alleen op grote afstand kunnen zien.

Vanmiddag zag ik dat Staatsbosbeheer bezig was om het opengekapte veld midden in het bosje langs de Paradijsvogelweg te beplanten. Daar ben ik maar even nieuwsgierig op afgestapt, en ik trof zowel de opzichter van Staatsbosbeheer als ook de uitvoerder Zweverink Bosbouw. Ik mocht ook een paar plaatjes schieten. Ze planten hier vooral beuken met af en toe een linde ertussen. Terwijl wij alle boompjes met spade handmatig in de kleverige klei hebben gepoot, gebruikt Zweverink een ingenieus apparaat achter de tractor, die een sleuf in de grond maakt, waar iemand uit een bak boompjes in plant. Een metalen rol achteraan het apparaat duwt de sleuf daarna weer dicht, zodat de boom geplant is. Zo doen ze op een middag wel zo'n 2300 boompjes. Daar kunnen wij niet tegenop. Het is leuk om te zien, dat het wel mechanisch gebeurt, maar er toch heel ambachtelijk uitziet.

Fantastisch dat dit veld weer is ingeplant met beuken en linden, zodat het in de komende jaren kan uitgroeien tot een geheel met de stroken bos die er aan weerkanten staan.

 

Eind vorige week kwam een medewerker van een infrastructuurbedrijf langs bij de kavel. Het maken van de oprit wordt kennelijk nu voorbereidt. Marien spreekt kort met ze. Bekeken moet worden of twee of drie bomen gekapt moeten worden. En voordat er gekapt mag worden, moet de ecoloog langskomen. 's Middags staan er twee oranje kruizen op de bomen en is overleg met de gemeente een imposante iep gespaard. Marien waarschuwt nog dat ze wellicht tempo willen maken in verband met het broedseizoen. Op een of andere manier zijn ze er nu als de kippen bij. (Onze eerste vraag over het ontwerp van de afrit stamt al van de laatste week van oktober, ongeveer een half jaar geleden). Wat schetst onze verbazing als vrijdagochtend de bomen al gerooid zijn. ....

De afrit wordt gemaakt met stelconplaten met een laag zand en misschien granulaat eronder. Het is nog niet bekend wanneer ze de afslag maken.

Maandag komt Coen van het Waterschap (ze rijden rond in heel herkenbare auto's, zie foto, vandaar) nog even kijken op de kavel. Ook voor het Waterschap is de ontwikkeling van Oosterwold nieuw en spannend.

De geiten en schapen poep moet natuurlijk worden uitgespreid. Rechts is te zien hoe Marien een en ander in de moestuin heeft verspreid. Bij het schuurtje leek het zoveel..... en bij dit schuurtje.... We zien uit naar de volgende lading!

 
 

Op mijn verjaardag heeft Kees verder gebouwd aan de platte kas, waar Marien al mee was begonnen. Marien heeft met zand van boer Henk (het zand was nl. op) vandaag de platte kas verder gebouwd. Nu hoeven er alleen nog zijkanten in...

Eerdere publicatie:over mest op halen bij de Simpliade

 

 

Zaterdag hebben we een lading zakken mest opgehaald bij de Simpliade. Dat is het koosnaampje voor een initiatief in het wijkje bij de Noorderplassen dat De Eenvoud heet. Daar is met ondersteuning van de gemeente een (tijdelijk) geitenweitje ingericht op een lege kavel, met een leuk ingericht stalletje, vier geiten en vier bijzondere schapen, en drie kippen. Ze zou het een simpele  versie van de Floriade kunnen noemen. De beesten produceren met elkaar mest dat eens in de zes weken moet worden uitgeruimd. In plaats van dat de verzorgers het naar de vuilstort brengen, nemen wij graag deze mest mee. Een mooie aanvulling van het organisch materiaal op onze kavel. We zullen het gebruiken om de moestuin te bemesten en te mulchen. Dat mulchen voorkomt onkruidgroei, door de grond af te dekken, zodat onkruidzaden zich niet in het zonlicht kunnen ontwikkelen. Ondertussen kan de mest haar voedingstoffen afgeven aan de bodem en zorgt het stro voor organisch materiaal. En zo maken we binnen Almere een eigen kringloopje waar iedereen blij van wordt!

De voorraad zakken met mest past precies in één aanhanger! Dank verzorgers van de Simpliade. Jullie zijn van harte welkom om ook bij het Paradijsvogelbosje een kopje koffie of thee te komen drinken. 

Tot eind mei!

Vorig najaar heeft Staatsbosbeheer de verspreide bomen in de bosstrook honderd meter westelijk van onze kavel allemaal gekapt. We waren benieuwd wat er met deze kale grond zou gaan gebeuren. Afgelopen donderdag en vrijdag heeft Staatsbosbeheer daar nieuwe boompjes aangeplant. We zijn ze even gaan bewonderen.

We menen een paar verschillende soorten te herkennen die door elkaar zijn geplant: els, linde, eik, haagbeuk. Het zou mooi zijn als die binnen een paar jaar uitgroeien tot een nieuw bos.

Ik ben wel benieuwd hoe dat samengaat met de planning van de Verlengde Tussenring. Volgens de projectie zou die in de toekomst dwars door dit stuk land gaan lopen. Het zou toch zonde zijn als deze jonge boompjes daaraan zouden worden opgeofferd. Het ziet er in ieder geval veelbelovend uit. 

Hierboven de traktor en de meneer die de  boompjes plant. En rechts zien we behalve de aanplant, ook dat zelfs staatsbosbeheer moeite heeft om door de klei vooruit te komen.

Vrijdag hebben we de verjaardag van Marie-José gevierd in Oosterwold. Met taart en koffie in ons tuinschuurtje. De ouders van Marie-José, Arie en Ria hebben bessenstruiken en vlinderstruiken meegenomen, die we vorig jaar als winterstek bij hun hebben uitgezet in de Achterhoek.Nu kunnen ze hier opnieuw aarden.En als bonus een verzameling overmatige Dahliaknollen, die Arie zelf gekweekt heeft. Die groeien in de Achterhoekse zandgrond uit tot knollen van bijna tien centimeter. Ik ben benieuwd of die zich in de Almeerse klei net zo thuisvoelen. Een beetje zand en compost toevoegen lijkt een goed devies.

Afgelopen  week heeft onze zoon Roy geholpen, met het leggen van de shingles op het dak van de tuinschuur. En gisteren met zaaien. We hebben de afgelopen twee jaar een grote hoeveelheid zaden van wilde planten verzameld, geholpen door Wilma die van haar eigen natuurtuin De Punt in Arkel een hele verzameling zaad heeft geëxporteerd.

 

Wilma en Kees kwamen ook weer twee keer een lading planten uit hun natuurtuin brengen en inplanten. Wilma heeft nu zo ongeveer haar eigen laantje, dat zij zelf helemaal heeft ingericht. En Kees heeft een begin gemaakt voor de platte kas die we in de moestuin inrichten, om kwetsbare gewassen voor te kweken, en vraat door herten, konijnen, slakken en vogels te voorkomen.

Het is altijd spannend om op afstand de reeën over de akker en langs de bosrand te zien lopen. Maar het is niet altijd op afstand. Afgelopen week werden we opgeschrikt omdat zeven herten met luid gekraak van brekende takken langs onze kavel wegrenden. En de eerste schade aan onze vertroetelde boompjes tekent zich af. Van een wilde kers (kriek) is de bast afgevreten is door een plaatselijke vandaal: lees hert. Zo ziet dat er dus uit. Als in het voorjaar in deze boompjes de sapstroom op gangkomt, dan is dat blijkbaar een delicatesse voor herten, met bijzondere voedingstoffen. Ik hoop dat ze van onze fruitbomen afblijven, maar die hebben we nu wel met anti-worteldoek omwikkeld. We zullen zien of het ook anti-vraat-doek mag heten.

Afgelopen maandag komt Bart van Berkel langs om namens de provincie en voor de Oosterwold organisatie drone filmpjes te maken. Het filmpje is nog niet klaar, maar Bart heeft wel de foto's al mat ons gedeeld:

Hieronder de foto's waar wij erg van onder de indruk zijn.

 

Leuk dat je zo de kavel goed kunt overzien!

 

 Dank Bart!

Vanochtend begon de dag in Oosterwold met een optimistisch zonnetje. Nadat ik een gietvloer in ons tuinhuisje had gemaakt, ben ik gaan zaaien. Ondertussen betrok de lucht en begon het te donderen. Toen vielen er plotseling knikker-grote hagelstenen naar beneden. Eerst als verdwaalde vogelpoepjes, maar vervolgens als een hoosbui. De eerste bui duurde maar kort, en daarna kon ik weer verder zaaien.
Maar toen het weer betrok, begon het vervaarlijk te donderen, met een enorme slag als hoogtepunt. Ik weet niet of die bij de buren was ingeslagen, maar dichtbij was het zeker.
Het was met die hagel en striemende regen op het metalen dak van de container toch spectaculair. Het levert zelfs bijzondere plaatjes op.

Vandaag ontvingen wij van de gemeente een bijzondere mail, toch maar eens kijken of we volgende week kunnen..

 

 

Growing Green CitiesBeste toekomstige bewoners van Oosterwold,

 

Gefeliciteerd! De eerste 7 pioniers (jullie dus) zijn genomineerd voor een Growing Green speld omdat jullie als eerste de stap durfde te nemen en dat wij deze zomer, dankzij jullie harde werken en doorzettingsvermogen, kunnen zien hoe Oosterwold eruit komt te zien.

 

De uitreiking is al heel snel namelijk 23 april. Ik hoop dat jullie en jullie mede-bouwers hierbij aanwezig kunnen zijn. Het is op De Esplanade bij de schouwburg in Almere. Hier ligt het weekend van 23 en 24 april het “Flying Grass Carpet”

 

Het programma is als volgt:

 

11.45 inloop waarbij u een brunch kunt krijgen in het theatercafé.

Om 12.15 zal wethouder Tjeerd Herrema de spelden gaan uitreiken. Dat zal tot ongeveer 13.15 duren.

Om 13.30 is er ook nog een lezing van Marius Smit van Plastic Whale. Als u daar bij wilt zijn kunt u zich hiervoor aanmelden bij de schouwburg (https://www.schouwburgalmere.nl/informatie/Architectuur/VERTIGO_lezingen/ )

Zondag 24 april is er ook nog een lezing van voormalig coach en hersteltrainer van Ajax en nu van het Nederlands Elftal Rene Wormhoudt. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat dat heel interessant is.

 

Het totale programma kunt u vinden op:

https://www.schouwburgalmere.nl/informatie/Architectuur/VERTIGO_programma/

Ik hoop, ondanks dat het al volgende week is, dat u erbij kunt zijn. Laat u mij weten of u kunt komen en met wie u komt?  Alvast bedankt!

 

Met vriendelijke groet,

 

Margriet van Heck

Programmamedewerker Growing Green Cities 

Volg ons ook via:

Facebook: https://www.facebook.com/ggc.nl

Twitter: https://twitter.com/ggcalmere

Website: www.growinggreencities.nl

 

Met het prachtige weer van zondag hebben we de blokhut na de desastreuze storm van tweede paasdag weer opgebouwd. Althans, de muren staan weer en de balken zitten tot in de nok.
Nu moeten er nog dakplaten op en dakbedekking. Maar voor die tijd moeten we de blokhut wel echt stormvast maken. Er zitten nu ankers in het beton. Daar komen nog houten latten bij, die de horizontale planken vertikaal verbinden.
Een probleem met een blokhut, is dat hout blijft werken, en dat je dus niet zomaar een lat vertikaal op de muur kunt schroeven. Je moet de schroeven met ringetjes in een gleufje bevestigen, zodat ze wel verband hebben, maar het uitzetten en krimpen van het hout in dwarse richting toelaten.
En misschien moeten we ook een paar dakbalken verankeren met een soort muurijzer, zodat zelfs een rukwind tijdens een storm de boel niet als een paraplu laat opstijgen.

 

 

Aan het einde van de middag kwamen de buren Cor en Nel op bezoek met hun hond en een emmer met kikkerdril, die Cor uit de sloot naast zijn boerderij had gevist. Het lijkt wel of er verschillende soorten dril bij elkaar zitten. Of de ene is vroeger gelegd dan de andere.
Die kikkerdril hebben we in de Paddenpoel laten glijden. Hopelijk is die dus binnenkort bevolkt met kikkers, die liefst alle muggen uit de lucht happen. Heerlijk ook om te zien dat de oeverplanten die Wilma geplant heeft nu uit de grond schieten: Moerasspirea, Speenkruid, Pinksterbloem, Valeriaan.

Wat moet je nou als met Pasen je hutje verwaaid? Dat hutje dat staat voor dat je zo lekker aan het opbouwen bent en dat het een leuke plek gaat worden?

Dan ga je een avondje uithuilen bij vrienden, maakt een verdrietige blog, krijgt heel veel medeleven, maar dan?

Dan pakt Marien zich bij elkaar en gaat beton bestellen, telt de houtjes, koopt een extra bus houtlijm en blijft stug doorgaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stoer in de lijmklemmen.... Als dat niet vast zit.

En zo laat de grote bouwer het bouwwerk gisteren achter!

Na een paasweekend waarin letterlijk een aantal vooruitzichten verwaaiden, krabbelen we voorzichtig overeind. Dat wil zeggen vooral Marien, want ik ben stevig gevloerd door een griep. Na drie dagen meer dan 38 graden en keelontsteking waag ik mij nu voor het eerste achter een pc.

Want op het land is naast de verrijzende hut de natuur aan het ontspruiten en dat heeft Marien vastgelegd:

Vlierbes
Kerstroos
Fluitekruid
Meidoorn
Vogelmuur
Vergeet-mij-nietje
Longkruid en narcis
Hazelaar

Wilg

Kruiskruid

 

Braam
Zwarte bes
Longkruid
Schijnhulst (osmanthus)
Leeuwentand
Perzik
Perzik
Magnolia

wilg Zwarte bes
Esdoorn Peer
Krenteboompje (Amerikaans) Krenteboompje (amerikaans)
Kers wilg
 
Aalbes  

Ik kan hier zelfs op afstand van genieten. (Maar hoop toch stiekem morgenochtend in Oosterwold in het zonnetje te kunnen zitten. ;-)

 

Wil je weten wat we allemaal geplant hebben, kijk dan op Overzicht soorten Paradijsvogelbosje

Met Pasen waren we thuis in Hoofddorp met de kinderen. We hoorden wel dat er stormachtig weer zou komen, maar hoopten dat onze zo juist gebouwde blokhut met kersvers waterdicht dak van shingles met een beetje geluk de storm zou doorstaan. Maar vanochtend belde onze buurman in Almere Oosterwold, dat we schade hadden en dat het dak eraf was, en dat de wanden van de blokhut stonden te klapperen. Tsja, wat ga je dan doen? Wat kan je doen als de storm nog met windkracht tien om je oren waait?
We dachten erover om morgen te gaan, maar in de loop van de middag, met een vrolijk zonnetje tussendoor als je binnen aan de koffie zat, knaagde het en zijn we met de auto naar Oosterwold gereden.
Bij aankomst wachtte ons een mistroostige aanblik. Alsof een reusachtige Filistijn langs was geweest en het dak had opgepakt en tien meter verder had neergesmeten!
En dan te bedenken dat ik deze week nog twee dagen bovenop het dak had gezeten en gestaan om de shingles met spijkers en teerlijm op het dak te bevestigen.
Het hutje stond er vrijdag nog zo mooi bij. We waren nog niet helemaal klaar met de fundering en het verankeren van de hut. Dat zou deze week komen. Maar helaas.
Niet alleen was het dak eraf, maar daarna heeft de wind ook vat gekregen op de wanden, en is de hele hut opgetild en van z'n fundament geschoven.
Wat doe je met zo'n hoop ellende? Er leek voor ons maar één optie: afbreken. Dus hebben we alle planken van de wanden uit elkaar gehaald. Hopelijk kunnen we een deel van de wandplanken nog weer gebruiken. Ze zitten mooi in de lijnolie.
Het dak was met balken en al weggewaaid. De balken hebben we eraf getrokken. Wat er daarna overblijft van het dak is een slappe samenstel van planken met spijkers rechtop, en halfgescheurde shingles die de boel een beetje bij elkaar houden. Dat is zeker onbruikbaar om het dak te herstellen.
Alle dakplanken dus klaar voor de schroot, evenals de gescheurde shingles.
Zo kan een voorjaarsstorm twee weken werk in één keer ongedaan maken, en behoorlijk wat materiële schade veroorzaken. En tjsa, dat valt niet onder onze stormschadeverzekering.

Het dak was ook nog op twee pas geplante fruitbomen gevallen. Hopelijk stonden die nog zo los, dat de wortels het overleven.
Waren wij afgelopen week nog zo blij dat we alle bomen en struiken geplant hadden. Nu zijn we even verdrietig als je zo'n hoop troep ziet. Ik had mij verheugd op ons eerste hokje, ons eerste huisje op de kavel.
Er staat ons niets anders te doen, dan alles vanaf het fundament opnieuw op te bouwen.
Ik voel mij een beetje als in het sprookje van de drie biggetjes en de boze wolf. Er moet blijkbaar iets sterkers komen, dat de elementen kan trotseren.

We waren vrijdag op de regendag bij Wilma en Kees om twee mooie vlieren en een forse Hazelaar op te halen met de aanhanger.

En omdat het voorjaar in aantocht is kunnen we gaan denken aan zaaien. Daarvoor hebben we zelf al veel verzameld. Wilma heeft uit haar eigen natuurtuin De Punt in Arkel een kist vol met zaden van inheemse planten verzameld, keurig in papieren zakjes met toelichting. Mengsels voor natte en droge grond.

 

En een flink zakje met een bijzonder mengsel, Prachtlint genoemd, omdat het bedoeld is om door de Amblasserwaard een lint van bloemen te zaaien, die een leidraad moet worden voor bijen, vlinders en andere insekten. Wilma is zeer betrokken bij de ontwikkeling van dit speciale zaaimengsel en de verspreiding ervan via belangstellenden. We gaan dus ook een mooie strook bedenken waar dit Prachtlint kan ontkiemen.

Als we over De Punt in Arkel lopen, raken we geïnspireerd door de natuurtuin. Zo ontwikkelt zich dus een tuin als die zo'n twintig jaar natuurlijk wordt beheerd. Volwassen fruitbomen, een vlindertuin die een oase voor insekten biedt. En ook een fantastische plek om met elkaar een kopje koffie of soep te gebruiken, en een werkdag gezond en natuurlijk aan de slag te gaan: Wilgen knotten, maaien, snoeien, verplanten, vijvers opschonen.

We krijgen van Kees ook nog een paar Betonijzers waarmee we de vloer van de blokhut willen versterken.

Bij elkaar een volle aanhanger op naar Almere Oosterwold. Een goede besteding van een regendag!

Ik kan het nog nauwelijks geloven, maar alle bomen en struiken die we als bosplantsoen hebben aangeschaft bij de Stichting Heg en Landschap en bij Ten Hove, en de fruitbomen zijn allemaal geplant!

Meer dan 2000 plantgaten in vaak kleverige klei, allemaal met wat compost erbij. Nadat de notenbomen zijn uitgezet langs de kavelgrens met het Staatsbosbeheer bosje, zijn de laatste planten gepoot naast de container in wat we "de kwekerij" zijn gaan noemen.

En een paar honderd boorgaten voor wilgentakken. Vorige week nog heeft Roy onze wilgen in Hoofddorp gesnoeid. Die zijn terechtgekomen in de Wilgenhut van Irene, en in de Eendenkooi van Marie-José.

Het is vooral ook een geruststellend gevoel dat er nu niet nog bosjes opgekuilde boompjes en struikjes liggen te wachten. Zeker toen het de laatste weken droger werd, konden we zien, dat de wortels van opgekuilde struiken er droog uitzagen. Die hebben we dus allemaal extra water gegeven, met een emmer aan een touw uit de sloot en vijver gehesen.

En natuurlijk hebben we dat niet alleen gedaan. We hebben veel hulp gehad van Wilma, Kees, Mick, Roy, Irene en de scholieren op vrijwilligersdag NL-doet.

Nu kan alles gaan uitlopen. Dat doet mij denken, dat wij vroeger onze kinderen voorlazen uit Kikker en Pad. Pad heeft zaadjes gekregen van Kikker en stopt ze in de grond. Maar hij is ongeduldig.

"Nou zaadjes," zei Pad, "ga maar groeien". Als ik dat voorlas, dan schreeuwde ik de zaadjes zo luid mogelijk uit de grond, bijgestaan door Roy en Irene die inhaakten in koor.

Uiteraard hebben we niet alleen geplant. We willen graag verschillende biotopen, en daaraan werken we door hoogteverschillen aan te leggen. Een moeras, een sloot, heuvels. En hoewel we het grote werk door een rupskraan hebben laten doen, blijft er dan nog veel werk te doen. Bijvoorbeeld omdat de oever van de vijver veel te steil is. En omdat de grond uit de slootjes te dicht bij de sloot blijft liggen. We willen geen dijk naast de sloot. Dus moet die grond verplaatst worden. Op een paar plekken hebben we daar al goede vorderingen mee gemaakt. In de moestuin en op het hoogste deel van de aardwal moet er nog aardig wat grond worden verzet.

Onze zoon R woont al bijna twee jaar in Eindhoven. Sinds deze zomer heeft hij daar ook een tuin. Dat vind hij heel belangrijk.

Vandaag sprak ik hem en hij was dolenthousiast omdat hij bij een grootgrutter in Nederland voor LOST landelijk organisatie studenten theater boodschappen mocht doen en een grote hoeveelheid moestuintjes kreeg... Je moet wat als arme student!

 

Maar hij is ook heel blij met de kruisbessenstruiken die we vorig jaar hebben gestekt!

Een kersenboom heeft ie ook al. Alleen nog geen appelboom, maar de appels vallen toch al niet ver van de boom!!

Dit weekend hebben we in het Paradijsvogelbosje grote slagen gemaakt. Langzaam maar zeker krijgen we het grootste deel van de planten toch in de grond. Nog een kleine honderd planten te gaan. We lijken ons doel: bomen en struiken de grond in voor eind maart te halen! Dan kunnen we langzaam schakelen naar het grote zaaien. Nog een klein stukje pad en ook daarmee zijn we dan op streek.

Zondag hadden we kunstenares Irene bij ons. Zij bouwde bij ons haar eigen stulpje. Een plek waar wandelaars kunnen zitten, geliefden elkaar in de ogen kunnen kijken en kinderen een hut hebben om te spelen.

Onze kunstenares bouwt dit stulpje als een beeldende vorming project en heeft zich tevoren uitgebreid georiënteerd op hoe haar stulpje te bouwen. Ze heeft nog net geen bouwvergunning aangevraagd. (gelukkig maar want dan had ze waarschijnlijk archeologisch onderzoek moeten laten doen ;-) )

Irene bouwt haar stulpje van wilgentenen. Ze komen van onze wilgen in Hoofddorp die we dit jaar helemaal kaal gehaald hebben.

Het begint met een staketsel van rechtopgaande wilgentakken. Deze wilgentakken zitten zo diep in de grond dat ze eigenlijk ook wortel moeten gaan schieten. Daarnaast zet ze takken die schuin omhoog gaan en een kunstige vorm naar boven maken. Het lijken wel gotische kerkramen zeggen we tegen elkaar. Irene heeft ons voor weinig meer nodig dan het aanslepen van takken en kopjes thee. En... oh ja, we mogen de gaten in de grond helpen maken...

Als de buitenste vorm min of meer af is, maakt ze aan de binnenkant de bankje van ook gevlochten takken. De zitting is gemaakt van heel veel kleine wilgentakjes en zit heel aangenaam. Er blijft geen water op staan, dus je moet meestal droog kunnen zitten.

Het werk eindigt met het (heel secuur) bij elkaar binden van de takken. Daar helpen we ook even een handje van een trap stabiel op de klei zetten.... is tamelijk kunstig.

   
   
   
   
   
 

                     

  

 

En dan mag de kunstenares natuurlijk ook nog zelf op het bankje uitrusten! Irene we zijn heel trots op je stulpje van wilgentenen!

We zullen er nog menig kopje koffie in de zon drinken hoop ik.

 

De laatste weken komen er veel mensen bij ons op bezoek. Da's leuk. Inmiddels kunnen jullie ook een rondje wandelen nu de bruggetjes er liggen. Het laatste stuk van het Hazelaarpad gaan we binnenkort afmaken en dan kan ook dat pad bewandeld worden.

De wijk groeit ook gestaag. Bij onze overburen is vandaag gesondeerd. Onze beide overburen hebben vorige week ecologisch onderzoek laten doen.

Ook komen er vragen hoeveel en welke ruimte er is om aan te sluiten. Daarom hierbij de beste informatie die wij hebben op basis van de kennis van de kavels en de kaart van Oosterwold. Buren die willen aansluiten zijn welkom! Aanmelden bij de gebiedsregisseur!

De Stichting Paradijsvogelbosje doet mee met NLdoet! 2016. Daarom komt op vrijdag 11 maart de helft van de eerste klas dierverzorging van ROC Groenhorst vrijwilligerswerk doen.  Daar zijn we heel blij mee.

's Ochtends verschijnen 8 jongeren (7 meiden en 1 jongen...) onder begeleiding van hun mentor Jurre bij het Paradijsvogelbosje. Op woensdag zijn de fruitbomen van Fruittuin.com binnengekomen. Woensdag heeft Marien diverse soorten bessen gehaald bij Ten Hove in Apeldoorn.

Op het programma staat het planten van 42 fruitbomen en ruim 50 bessen. We hebben voor de gelegenheid mooi weer besteld, maar dat blijkt niet echt te lukken. Het is weliswaar droog, maar de hele dag mistig en behoorlijk koud. Dappere meiden en jongens dus, die zichzelf warm spitten.

 

Na een kop koffie en thee, waarbij we samen uitleggen wat Oosterwold is, wat een landschapskavel inhoudt en wat we vandaag gaan doen, kijken we even naar kleding en schoenen. Na het lenen van laarzen van ons en mentor Jurre, kan iedereen in de klei aan de gang. En dat doet de groep heel actief. In het begin moet iedereen nog even wennen. Hoe diep moet die boom nou in de grond? Wie gaat er nu compost halen? Waarom moeten de bessen tussen de bomen? 

Maar als ik even weg ben geweest om bomen in de andere boomgaard klaar te leggen, blijken twee koppels in een wedstrijdje snelplanten beland. ZES, ZEVEN, hoe ver zijn jullie? TWINTIG, zijn we al bijna klaar?

 

   
   
   

 

Tussen de middag genieten we van de linzensoep die de avond tevoren heeft staan pruttelen. Als één van de meiden roept: "linzensoep, dat is de enige soep die ik lust", ben ik toch even (blij) verbaasd. Ook de boterhammetjes gebakken ei vinden gretig aftrek. We lijken een beetje op een verzorgd scoutingkamp krijg ik de indruk.

Na een korte ruk na de lunch zijn twee boomgaarden ingeplant en is de nieuwigheid er een beetje af. "Kunnen we ook nog iets anders doen ?" is de vraag. En gelukkig ligt er nog een bruggetje dat in elkaar gezet moet worden. Met de hele groep organiseren ze het in elkaarzetten en plaatsen van het bruggetje. Samen met Marien plant ik zelf nog wat bomen in de derde boomgaard en als de leerlingen klaar zijn met de brug, doen ze nog snel hun best om echt ALLE fruitbomen en bessen de grond in te krijgen.

 
 
 

We zijn reuze blij met het resultaat!

Iedereen krijgt daarom een oorkonde van NLdoet!/Oranjefonds en een kortingsbon voor de GAMMA mee!

Reuze bedankt

Milou,

Julisca,

Lorinde,

Gillian,

Simone,

Cheryl,

Lisa,

Destino 

en mentor Jurre!

We zijn heel blij met het resultaat, maar vooral met de gezellige manier waarop we hebben gewerkt!

 We spreken af dat we in de zomer nog een keer samen de vruchten van ons werk komen plukken.

 

Woensdag heb ik een lading bomen en struiken opgehaald bij Ten Hoven in Apeldoorn. Ten Hoven heeft een enorm terrein tot zijn beschikking om de bomen te kweken en de ruime sortering voor te bereiden voor de verkoop. Wij kwamen alleen kleine boompjes halen, maar je kunt ook joekels met een kluit van een kubieke meter krijgen. Indrukwekkend om te zien.Natuurlijk hebben we al veel bomen geregeld via Stichting Heg en Landschap, maar onze wensenlijst was nog groter. Het is zo leuk om op een grote kavel een diversiteit aan bomen en struiken te planten!

Een greep uit de nieuwe oogst: Aalbessen, kruisbessen, frambozen, wilde notenboom-zaailingen, japanse sierkwee, appelbessen (Aronia, een Amerikaanse bes van de rozenfamilie), honingbes, duindoorn, erwtenstruik, gagelkruid, krenteboompje, rode beuk, acacia.
We hebben ook nog een paar sierstruiken gehaald: forsytsia, spiraea, een rode pruikeboom. Tenslotte nog wat naaldbomen: fijnspar en douglas spar, larix en taxus.
Al met al een auto vol. Gelukkig hadden ze bij Ten Hove alles al opgekuild klaarstaan.

En toen alles naar Almere vervoerd was, kregen we bericht dat de fruitbomen van Fruittuin.com waren aangekomen bij de lokale benzinepomp. Bezorgen bleek moeilijk, omdat de postcode nog niet bekend was. Gelukkig hoefden we niet naar Haaksbergen om ze af te halen. Ze werden gewoon met de post gestuurd. Nou, gewoon? Vijf manshoge kartonnen dozen stonden in het kantoor van de benzinepomp danig de ruimte te versperren. Met de aanhanger vol weer richting Paradijsvogelbosje.

Als je zo'n doos opensnijdt, lijkt het wel alsof je een mummi gaat ontleden! Veelbelovend is het zeker. En fijn dat het allemaal klaar staat voor de vrijwilligersdag NL Doet.

Een fantastische avondzon maakt de dag compleet.

Henk en Ben bezochten 5 maart aan het Paradijsvogelbosje, de iepenrij langs de Paradijsvogelweg en het essenbosje van Staatsbosbeheer.

In De ecologen rapporteren en Ecologen gespot schreven we hierover eerder al.

Deze week mailt Henk ons een overzicht van zijn waarnemingen op de iepen en de essen.

wetenschappelijke naam substraat
   
   
Xanthoria parietina Ulmus (Iep)
Candelariella reflexa Ulmus (Iep)
Candelaria concolor Ulmus (Iep)
Physcia adscendens Ulmus (Iep)
Amandinea punctata Ulmus (Iep)
Phaeophyscia orbicularis Ulmus (Iep)
Lecidella elaeochroma Ulmus (Iep)
Physcia tenella Ulmus (Iep)
Lecanora chlarotera Ulmus (Iep)
Hyperphyscia adglutinata Ulmus (Iep)
Ramalina farinacea Ulmus (Iep)
Flavoparmelia caperata Ulmus (Iep)
Lecanora barkmaniana Ulmus (Iep)
Evernia prunastri Ulmus (Iep)
Physconia grisea Ulmus (Iep)
Punctelia subrudecta Ulmus (Iep)
Parmotrema perlatum Ulmus (Iep)
Lecanora carpinea Ulmus (Iep)
Arthonia radiata Ulmus (Iep)
Punctelia borreri Ulmus (Iep)
Porina aenea Fraxinus (Es)
Lepraria incana Fraxinus (Es)
Lecanora chlarotera Fraxinus (Es)
Anisomeridium polypori Fraxinus (Es)
Opegrapha rufescens Fraxinus (Es)
Opegrapha ochrocheila Carpinus (Haagbeuk)

Een indrukwekkende 26 waarnemingen!

Over de laatste waarneming, de opegracpha ochracheilla schrijft Henk:

Het schriftmos dat ik in het bosje naast jullie kavel vond op een haagbeuk was Opegrapha ochrocheila, Geel schriftmos, dat lang een zeldzame soort was, maar sinds kort sterk aan het uitbreiden is. Ik vind het in bijna alle Flevolandse bossen, en onze provincie lijkt wel een 'hotspot' voor deze soort te zijn. Ik heb er twee foto's van bijgevoegd. Als je het zelf eens wilt bekijken: het zit op een kromme, kleine haagbeuk, in de uiterste hoek van het bosje met jullie kavel, dicht bij de weg: let op opvallende witte plekken op de bruinige gladde stam. Die ene haagbeuk zit er vol mee!

 

Moeten we binnenkort dit soort toestanden verwachten?

 

We hebben een straatnaam: Frederik van Eedenweg en een postcode:1349 CN, en nu ook een straatnaambordje, creatieve oplossing van Marie-José.

HomeVrijdag komt er een groep jongeren van ROC Groenhorst bij ons op bezoek in het kader van NO doet 2016. Ze gaan ons helpen met het planten van de fruitbomen en struiken in de boomgaarden. Daar zijn we heel blij mee. Dan moeten we een aantal huishoudelijke zaken natuurlijk wel op orde hebben. Voorlopig staat ons composttoilet nog in de zeecontainer (hele grote plee dus), maar werkt wel. Daarvoor maak ik vandaag een instructie. Ik denk dat 18 jarigen mij hier namelijk geen uitleg over komen vragen ;-)

Onderstaande instructie hangt dus vanaf morgen in de container:

Ook zaterdag zijn we met NLdoet nog in de weer. We maken dan af wat vrijdag niet klaar gekomen is en we beginnen met het planten van de Duindoorns! Mocht je willen komen meld je dan hier aan.

Afgelopen zatedag  was Ben Kruijsen, ecoloog, bij ons op bezoek. Hij kwam samen met Henk Timmermans, vriend en korstmossendeskundige.

 

Hij doet op facebook verslag:

"Zaterdag was ik in Oosterwold bij Almere bij de Paradijsvogelweg in verband met twee natuurtoetsen. Hier worden heel interessante groenprojecten door particulieren "uit de grond gestampt" in de uitgestrekte klei-akkers. Ik buurte ook even bij de initiatiefnemers van het Paradijsvogelbosje Oosterwold voor wie ik een vorige natuurtoets heb uitgevoerd. Samen met Henk Timmerman, lichenoloog (korstmosexpert) onderzocht ik in de slipstream van de natuurtoetsen de prachtige dubbele ...iepenrij langs de polderweg. Op deze iepen fraaie epifytenvegetaties (mossen en korstmossen). Naast diverse mossoorten als knikkertjesmos (foto) trof Henk een redelijke lichenenflora aan. De korstmossen zijn een soort van ecologische snuffelpalen en verraden de kwaliteit van de lucht in deze omgeving. Die bleek nogal stikstofrijk, logisch door de intensieve akkercultuur (kolen) die hier aanwezig is. De epifyten op de bomen naast een bosje bleken beter ontwikkeld dan in het open veld, waarschijnlijk door de bufferwerking van de bomen in het bosje."

Eerder schreef hij al:

 

 
foto van Ben Kruijsen."Met Henk Timmerman. Leuk om Marie-José en Marien weer te ontmoeten. D'r zit vaart in hun project. Ik had afgesproken met vier buren om ter plekke met hen over hun natuurtoets te spreken en kennis te maken. Ik had korstmosdeskundige Henk Timmerman uitgenodigd, omdat ik al eerder had gezien, dat de dubbele iepenrij langs de Paradijsvogelweg fraaie epifytenvegetaties herbergde. Als voorbeeld hier een foto van knikkersterretje (Syntrichia papillosa), een soort die in de vorige eeuw flink last had van de uitstoot van zwaveldioxide, maar nu aan een gestage opmars bezig is op bomen met neutrale schors (zoals iepen). http://www.verspreidingsatlas.nl/%5C3065# . Dat klinkt allemaal heel positief maar ....Henk constateerde toch dat de korstmosflora op de iepen redelijk is, maar niet super. Er staan nogal wat (geelgekleurde) soorten zoals Xanthoria's op de bast die wijzen op stikstofoverlast. De epifytenflora op de iepen ter hoogte van het nabijgelegen bosje ziet er beter uit dan verderop in de meer open delen langs de Pardijsvogelweg. We denken, dat de rijkere epifytenflora bij het bosje komt door de ligging naast het bosje, dat stikstof buffert. De iepen hier liggen gunstig ten noordoosten ervan gezien de overwegend zuidwestelijke winden. De iepen meer in het vrije veld krijgen de volle stikstoflaag van de akkers, is onze inschatting. De projecten zoals het Paradijsvogelbosje aan de zuidwestzijde van de Paradijsvogelweg zullen naar ons idee dan ook een positief effect hebben op de epifytenflora van de iepen langs deze projecten. Deze projecten zijn immers niet erop gericht veel meststoffen toe te passen en zullen ook als milieubuffer gaan functioneren. Kortom er is hoop op betere tijden in meerdere opzichten! In de korstmosflora op de iepen en in bosjes in de omgeving zijn ook tekenen van global warming zichtbaar."
 
 
Waarop Henk reageert:
"De korstmossoorten die ik aantrof, waren inderdaad vooral stikstofminnende en warmteminnende soorten. Erg algemeen waren Groot dooiermos, vals dooiermos en dun schaduwmos. De laatste twee zijn zeer warmteminnend en de laatste 15 jaar extreem teogenomen in Nederland. Er kwamen op deze iepen opvallend weinig grotere, bladvormige soorten voor. De stikstof- en ammoniakbelasting ter plaatse zal overigens niet sterker zijn dan daar te verwachten is, maar het valt wel op dat in nabijgelegen steden de soortenrijkdom groter is (bufferwerking van bebouwing ?). Daar komen ook zeldzamere en stikstofmijdende soorten voor."
 
Dat wij huizen gaan bouwen maakt dus dat dit alleen maar beter wordt!
 
Nog een paar foto's:
 
Foto's van Ben Kruijsen.
Leuk dat jullie er waren! 

Afgelopen zaterdagnacht had het voor een keertje flink gevroren. In de container waren alle waterflessen hard. Toen de zon aan het einde van de ochtend door de mistflarden brak, was er een mooi schouwspel te vinden van bevroren plassen, waar het ijs als kristallen een lijnenspel in de zon toont. En ook de paddenpoel lag helemaal dicht. Niet om over te lopen natuurlijk, maar het straalde wel een serene rust uit. 's Middags dooit alles weer weg, en 's zondags is het zo zacht dat er geen ijs te bekennen is. Zo is het Nederlandse klimaat. Maar hoe mooi laat zich dat alles bekijken in Oosterwold!

 

 

 

't Is zaterdagmorgen. We zijn onderweg naar het Paradijsvogelbosje. De laatste vijf minuten in de auto maak ik mij druk, omdat ik mijn schoenen vergeten ben. Als we bij de kavel komen staat er een zwarte auto op de rijplaten. Eén man staat (te wachten?) langs de weg en op de kavel staat iemand foto's te maken. Er gaat ons geen lampje branden. We hebben geen afspraak, dus wie is dat nou?

Bij het uitstappen wordt het duidelijk: onze ecologisch adviseur is op bezoek. En natuurlijk worden er dan foto's gemaakt. Hij heeft Henk Timmerman, vriend en korstmosspecialist meegenomen. Henk publiceert op Naturetoday.nl en knnv.nl (vereniging voor veldbiologie)

En als je ecologen spot, moet je natuurlijk even inzoomen....

We hebben elkaar nog nauwelijks verwelkomd, als ineens nog twee auto's de straat inrijden. Da's wel heel druk ineens. En dan wordt het duidelijk. Ben gaat ook voor onze buren het ecologisch onderzoek doen! Wij zijn de locatie van overleg. Prima!

Wil je de foto's die Ben vorig jaar maakte van "onze` korstmossen terugzien, kijk dan naar onze blog hierover: Ben vindt epifyten

Leuk dat jullie er waren! En buren: leuk dat jullie zo voortvarend doorpakken!

Enne: gelukkig stonden er nog laarzen in de container.

Van mijn orkest de Philharmonie had ik bij mijn bestuursafscheid een cadeaubon gekregen voor twee walnotenbomen.
Die zijn we vanmiddag gaan ophalen in Boskoop bij Fruitbomen.net. Ik kom wel eens in een tuincentrum, maar het is een genot om bij een kweker te komen die zo'n grote sortering fruitbomen heeft. Helaas hangt overal wel een prijskaartje aan, maar voor een paar bijzondere planten kan je dat zeker kiezen. Ze zijn vast op grotere klanten gericht, want we waren meer dan een uur lang de enige gasten, en kregen nog een kopje koffie toe.
We hebben twee geënte walnoten gekocht, Juglans regia Jupiter en Juglans regia Buccaneer. Volgens de beschrijving op de website zijn geënte walnoten beter ziekteresistent en geven ze eerder oogst.
We konden het niet laten nog een paar andere planten te kopen: een Vijgeboom, heel klein nog maar, Ficus Carica Bornholms diamond, die vooral voor noordelijke klimaatzones gekweekt schijnt te zijn. Wel, als hij inderdaad op het Zweedse eiland Bornholm gekweekt is, dan zal hij het in Almere ook wel doen.
En een mooie struikvormige Witte Moerbei. Volgens Wikipedia is de witte Moerbei uit China de belangrijkste boom voor de zijde rups. Of we die hiermee naar Almere halen is maar de vraag.

En tenslotte verkocht de buurman nog een aantal niet eetbare heesters. Dat leverde twee Magnolia's op, een Sering en een Osmanthus Burkwoodii of Schijnhulst, die hopelijk al over een paar weken lekker gaat ruiken, als de bloemen uitkomen.

Met een voorzichtig volgepropte achterbak kunnen we weer naar huis.

Nog een week en dan is het NL.doet vrijwilligersdag, wanneer we hopelijk acht scholieren mogen begroeten. Dan zullen de andere fruitbomen naar verwachting ook aangekomen zijn. Als dan het weer nog een beetje meewerkt...

 

Wilma en Kees waren wezen helpen met het planten van bomen en planten. Het was niet helemaal droog, en van de vorige dagen lagen er nog plassen op het terrein.
Zij hebben een hond, die heet Spot. Een Bordercollie van het overijverige soort. Hij heeft een kleine afwijking. Als baasje aan het werk is, dan gaat hij ook werken. En werken dat betekent voor Spot graven in de plassen. Ik weet niet wat hij er zoekt. Hij kijkt erbij alsof hij een kudde schapen moet hypnotiseren. Het is zeker een ernstige en serieuze bezigheid. Als je dat doet, als hond zijnde, en het is winter, en je graaft in de klei in Almere, dan kan dat toch een aanslag op je conditie zijn.
Dus na afloop van zo'n dag zit er een zielig hoopje hond te bibberen achterin de auto.

Afgelopen week hadden we een paar mooie dagen. Maar ook sneeuw- en hagelbuien. Soms gaat het voorspoedig, maar soms zit het ook tegen.
Dan sla je de kop van een paal doormidden. Of je breekt de steel van een spade. Of je kunt een bitje niet vinden voor de schroeven.

En dan regent het natuurlijk ook nog natte sneeuw met een snerpende oostenwind.

Vandaag was ik toch maar in Hoofddorp gebleven. En kreeg ik tijdens het boodschappen doen een heftige hagelbui met onweer over mij heen.
Dan denk ik even terug aan Spot.

Het is weer natte hondendag.
Maar er komt ook weer zonneschijn, en die kan je dan des te meer waarderen.

Zoon Roy is uit Eindhoven over. Een echte bruggenbouwer lijkt ons. Dus wat doen we als hij er is: Juist bruggenbouwen!

   
   

Het  is allemaal nog niet klaar, maar grappig dat water dat je bijna over kunt toch relief aan het landschap biedt.

 

De blokhut vordert ook gestaag, maar moet het voorlopig nog even met een plastic dak doen.

We zijn dit weekend meer dan eens ongeduldig genoemd. Dat zal wel zo wezen, maar als je eindelijk mag bouwen, na ongeveer 2 jaar dromen, dan wil je je handen vuil maken.

Daarom starten we de bouw van wat straks onze schuur moet worden. Het is een vrij simpele blokhut, maar juist daardoor overzichtelijk om te bouwen.

Tegen de avond bereiken we het hoogste punt.

En in het donker leggen we de balken er nog op, maar dat kon het fototoestel niet meer aan, daarom hieronder een foto van de volgende ochtend:

Thuis drinken we "pannenbier" ons eerste hoogtepunt is immers bereikt!

Vrijdag komen Arie en Ria het een en ander aan bouwbenodigdheden brengen.... en voor het eerst rondkijken op de kavel. Het is ijskoud!

Als echte hobby boeren (want dat zijn mijn ouders!) keuren ze de kavel. Zelf realiseer ik me hoe anders de kavel eruit ziet dan vier weken geleden toen we m kochten. Maar dat kan ik de boeren van het Oosterink niet uitleggen. Die zien het zoals het nu is in het echt voor het eerst. Natuurlijk hebben ze ook foto's gezien, maar nu is het echt en blijft de klei aan je klompen hangen.

Wij zijn blij dat er plekken zijn waar we droge voeten hebben. En dat er paden zijn. De hobbyboer zou wachten tot het wat droger is. (en waarschijnlijk ook tot het warmer is, want het is ijskoud) Wij willen graag onze boompjes en struikjes de grond in. Het is vooral leuk dat ze langs geweest zijn.

Mijn moeder (hobby boer mevrouw, maar dochter van een echter boerderi-je) memoreert nogmaals de familiegeschiedenis waar toch wel veel pionierboeren voorkomen. Ergens echt opnieuw beginnen zit aan beide kanten toch in de familie! En van je familie moet je het maar hebben!

Meermalen werd ons gevraagd: blijven jullie stelen heel? Wat knap in die stevige vette klei!

Nu was het dan toch zover: twee stelen liefst geslachtofferd......

Met alle strubbles, gedoe en lopende onderhandelingen is het voor ons bijna niet te bevatten: we hebben stroom en water op onze kavel! Weliswaar met een tijdelijke aansluiting, maar toch! Nadat de afspraken via mijnaansluiting.nl een paar keer waren misgelopen, waren ze gisteren gaan graven.
En vanochtend kwamen ze een buis onder de weg doorschieten. Een stalen buis, die met een soort horizontale heimachine onder de weg werd doorgeperst. Het was voor mij een gewaarwording, dat de electricien de stroom kan aansluiten zonder de spanning eraf te halen. Ze zetten een klem op de kabel en draaien contacten in de juiste kabels. Dan een verbandje eromheen, en volgespoten met hars is alles weer klaar. Kan het gat dicht, en is alles alsof er niets gebeurd is.
Dus kon ik vanmiddag al met mijn waterkoker in mijn aanhangwagen (mijn verlengsnoer was te kort tot de container) water opwarmen, om lijnolie op mijn blokhuit planken te smeren.
Nu het met die wisselende buien zo klef is in de klei, is het fijn om aan de blokhut te werken. Dan kan ik tenminste normaal op mijn voeten staan. En tussendoor is het dan weer zonnig weer.

 

Op internet vond ik volgende bericht:

 

Denk mee over 42ste tegel Walk of Fame

De Walk of Fame Almere is een kunstwerk dat de geschiedenis van Almere vertelt. Het is een cadeau van Rabobank Almere aan de gemeente Almere ter gelegenheid van het 35-jarig jubileum van de bank. Tot en met 2043 schenkt de Rabobank elk jaar een nieuwe tegel.

Het werk bestaat tot nu toe uit 41 tegels, één voor elk jaar dat de stad bestaat. Elke tegel verbeeldt een gebeurtenis, een ontwikkeling of persoon die betekenisvol is geweest voor dat jaar. De 41 tegels liggen als een lint door het centrum van Almere. Via QR-codes op de tegels is meer achtergrondinformatie over het onderwerp te lezen.

Welk onderwerp verdient een tegel?

De Walk of Fame wordt dit jaar uitgebreid met tegel nummer 42. Deze tegel heeft betrekking op het jaar 2015. Voor het onderwerp van de tegel kunt u suggesties aandragen. Heeft er afgelopen jaar een gebeurtenis plaatsgevonden waar u trots op bent? Kent u een persoon die in 2015 van betekenis is geweest voor Almere? Of is er een ontwikkeling die volgens u echt een tegel in de Walk of Fame verdient? Geef dit dan door op walkoffamealmere.nl.

Wie weet selecteert de commissie uw suggestie en kunnen Almeerders er vervolgens op stemmen. Krijgt uw suggestie de meeste stemmen? Dan wordt het onderwerp vereeuwigd op een Walk of Fame-tegel. U kunt uw idee tot 15 maart 2016 aandragen.

Paradijsvogelbosje heeft het uitgeven van de eerste kavels Oosterwold en het realiseren van de eerste kavelweg aangemeld voor de walk of fame 2015 .

Motivatie:

In Almere Oosterwold zijn de eerste kavels uitgegeven. https://oosterwold.wordpress.com/2015/12/30/verkocht/
En wordt de eerste weg (De Emile Durkheimweg) gerealiseerd. Hiermee is de ontwikkeling van een groot nieuw gebied in Almere gestart. De ontwikkeling van Oosterwold is heel anders dan anders, omdat gekozen is de wijk niet te verkavelen en de voorzieningen (incl. wegen) door bewoners aan te laten leggen.

 

Hoe nu verder?

15 maart is de inschrijving gesloten en worden de onderwerpen gekozen waarop gestemd kan worden! Als deze aanmelding erdoor komt, gaan jullie natuurlijk allemaal stemmen.

Mocht je dat willen dan kun je natuurlijk ook meermalen dezelfde suggestie doen als wij hebben gedaan. Dit kan op: http://www.walkoffamealmere.nl/

 

Iedere dag is weer een Oosterwolddag.
Met zulk mooi winterweer is dat zeker geen straf. Maar zeker een aangename verrassing als Mick de avond belt: Hallo Marien, het wordt morgen mooi weer. Zal ik weer een dagje buiten in de klei doorbrengen?
Dus zijn we met z'n tweeën aan de slag gegaan. Eerst een stuk wandelpad aangelegd met het nieuwe worteldoek over zand en daarna granulaat erover. Daarmee wordt het achterste deel van de tuin beter bereikbaar.
En daarna boompjes planten. Het is merkwaardig dat soms per meter de klei anders is. Wel, de klei in dat achterste deel is van de meest klevende soort. Het kleeft aan je schep en net zo goed aan je schoenen. Maar aan het einde van de dag zitten er toch weer ruim honderd boompjes in: groeien maar!

En het wordt bijna een traditie om bij een mooie avondzon een foto te maken van de meewerkende gasten. Thanx Mick.

Iedereen heeft belangstelling voor die malle mensen die een wild plan in Oosterwold doen. We kijken eigenlijk al niet meer op als een auto ineens wat langzamer gaat rijden en uitgebreid kijkt. Wat gebeurt er nou als er niet alleen boeren op de akker zijn, maar ook mensen die echt water aan de oppervlakte hebben. Vandaag kwamen twee heren van het waterschap Zuiderzeeland op bezoek om het waterpeil te meten. Afgelopen vrijdag was hun collega Koen ook al langs geweest, om na een vergadering met ambtenaren even het veld in te gaan. Eigenlijk is het best spannend hoe hoog het water gaat komen. Deze landmeters hadden een GPS-apparaat bij zich waarmee ze precies de hoogte konden meten. Dat gaat ook makkelijk als er een klein laagje ijs ligt, zodat de punt van de stok precies op het ijs kan worden geprikt.

Vandaag is het water in de paddenpoel -5.50 meter. Bij een maaiveld van -4.70 meter is dat dus 80 cm onder het maaiveld. In de grote vijver is het peil -6.13 meter en daarmee ruim 1.40 meter onder het maaiveld. Het is opvallend dat de Paddenpoel dus 63 cm hoger water heeft. Waar komt dat vandaan?

In het gisteren gegraven slootje stond wel water maar de watermannen vonden dat regenwater, en daarvan meet je niet het waterpeil. We zijn heel benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen.

Heren van het Waterschap: blijf bij ons meten, we zijn nieuwsgierig.

In de buurt worden we met veel belangstelling gevolgd en aan alle kanten van harte welkom geheten!

Maandagmiddag stonden de buren van het Waterschip aan de Paradijsvogelweg "op de stoep" (we hebben helemaal geen stoep, maar okee..)

Ze verwelkomen ons met een pakket met allemaal zelfgemaakt lekkers! Ik was koud na een dag hard werken, maar dit was een ontzettend warm welkom Hajo en Daphne! We zullen het heerlijk oppeuzelen en drinken.

Bij mijn schoonouders in de Achterhoek zeggen ze: Kom 't weerhalen! Ik stel mij voor in de zomer bij een kampvuurtje?

 

Ongeveer twee weken geleden hebben we onze kavel verworven. Als ik nog niet wist wat pionieren was.... weten we het nu!

 

 

Allereerst op de middag van de koop van de kavel: paaltjes zetten voor de grenzen met de landmeters van de  gemeente.

Veel leuke reacties gehad voor de aandacht voor hun werk.

Het was ijzig koud.

Daarna hebben we in het weekend zelf alle landschappelijke elementen in het landschap uitgezet.

Het zag er heel mal uit al die roodwitte linten, maar het heeft wel gewerkt!

Op de foto zijn ze helaas niet zo goed te zien.

 
 
En dan stuur je landschapskunstenaar Dennis met zo'n kraan het maagdelijke landschap in.

 En dan doet ie z'n werk echt prachtig.... Een hele mooie vijver. Maar op woensdag krijg ik op mijn werk een sms'je dat er een aardverschuiving heeft plaatsgevonden.....

Komt het ooit nog goed?

 En dat is eigenlijk nog steeds niet helemaal duidelijk. Dennis trekt alles wat  ie er nog uit kan trekken eruit, maar blijft een eilandje over

 

Dan is op vrijdag Dennis klaar en komen de bomen binnen. Wel 1500..... Da´s best veul. Dus hard aan het werk.

 Zaterdag is de eerste werkdag op het Paradijsvogelbosje een feit.  
 

 En omdat het in Oosterwold zo ongenadig koud kan zijn (pionieren he), zijn we heel blij met onze zeecontainer. (en met Dennis die nog even terugkwam om m op zijn plek te zetten.

 

O en voor de liefhebbers: het composttoilet staat en werkt. De eerste begieting heeft plaatsgevonden.

Dan komt het moment dat mijn eigen mannen met dat leuke speelgoed aan de gang mogen.

Roy komt ervoor uit Eindhoven! Fijn!

Maar het is niet altijd eenvoudig. Een klein kraantje blijft ook veel makkelijker in de klei kleven. (hij drukt wel minder kapot)

 
 

En dan laten we ook aan de straat zien dat we bezig zijn....

Mensen kunnen ons veel makkelijker vinden.

En sommige dapperen blijven met ons meewerken. Tot de zon achter de horizon zakt!

 

Het was me de eerste twee weken wel...........

 

Op zaterdagmiddag facebook ik vanaf de berg in ons landschap: I'm on top off the world!

Het slootje waar Marien daar nog halverwege is, is net na zonsondergang afgekomen en het kraantje heelhuids uit de klei.

Hendrik ter Woorst ca 1940Maar toch: nu op zondag de natte sneeuw en regen me om de oren slaat en wij het niet aandurven om naar Oosterwold te gaan... bedenken we: er is veel gebeurd, er is een plek en dat wordt onze plek. Waar nu al heel veel mensen ons op komen zoeken. Naar ons kijken (of is er langs de Paradijsvogelweg een nieuwe snelheidsbeperking geplaatst? hihi), bij ons langs komen etc.

Jullie snappen wel dat we niet altijd tijd hebben om uitgebreid te kletsen (word je ook koud van) of koffie te drinken, toch? Maar meehelpen planten of graven mag altijd.

En mijn moeder facebookte vanmiddag: Opa ter Woorst had dit zo leuk gevonden! Dus daarom ook van hem een plaatje. Wil je meer over hem weten klik dan op de foto en kijk op mijn familiegeschiedenissensite naar zijn pioniersverhalen!

 

Morgen naar kantoor...... Leuke baan, maar dan is het weer prima weer.... Wie brengt Marien morgen koffie?

Onze toekomstige buren, Marjon en Bertel kwamen langs met de kinderen. Na de rituele planting van twee boompjes elk, wilden Marjon en Bertel hun eigen kavel wel uitmeten.

 

Hoe voelt nu zo'n kavel?? Vijftig passen van de hoek van onze kavel. Best ver, zeker als je vanuit de andere hoek kijkt zoals op deze panoramafoto.

 

Vrijdag hadden we weer geweldig veel hulp van zus Wilma en zwager Kees. Zij hebben zelf veel ervaring in hun eigen natuurtuin De Punt in Arkel, en ze hebben veel planten gekweekt, en wilgenstaken bewaard voor de plant in onze kavel. Wilma leeft zich uit in de aankleding van het eerste wandelpad vanaf de oprit. Kees rijdt veel zand en compost, met de motorkruiwagen. Zo hou je het met z'n allen leuk. Zeker als er tussendoor tijd is voor een praatje, een boterham met gebakken ei en kaas en koffie. Wilma gaat door tot de laatste zonnestraal.

Deze week hebben we een aantal dagen een klein kraantje gehuurd. Met een uurtje instructie konden zoon Roy en ik het proberen. Eerst gaat zo'n kraan alle kanten uit, maar je krijgt het toch onder de knie.
Alleen is zo'n kraantje bijna niet opgewassen tegen deze klei. Om de paar scheppen moet je met een bats de klevende klei van de graafbak afhakken.
En ook blijkt het kraantje goed te kunnen rijden over hardere ondergrond, maar niet over de klei die tijdens de grote graafwerkzaamheden een week eerder was omgewoeld. Dus de eerste dag waren we een keer of vier aan het zwoegen om het kraantje uit de modder te trekken. Vooral door gebruik te maken van de trekkracht van de graafarm.
Omdat die reddingsoperaties weliswaar spectaculair waren, maar slecht voor mijn humeur, hebben we geen foto's van deze avonturen.
De volgende dag hebben we het kraantje toch in het lage moerasdeel weten te krijgen. Daar had de grote 21-tons-kraan van Bertil Hut al gereden, dus was die grond redelijk vast.
Wat heet vast! Je moest de klei echt openbreken op een diepte van zo'n 50 cm onder maaiveld.En alle kracht die het kraantje nodig had, gebruikte de klei om zo vast mogelijk aan de graafbak vast te kleven.
Weer hakken dus om de bak leeg te krijgen. Maar na nog een dag, is de sloot over vrijwel de hele lengte gegraven.
Nu alleen nog de grond omzetten. Wellicht met de kraan, en anders als een langdurig project met het handje.

Als regelmatig de laatste weken test ik postcode.nl om te kijken of we al een postcode hebben.

Vandaag is het raakt: We hebben een postcode:

1349 CN !

 

Rozig van een lang weekend op het land, kijken we terug op een weekend waarin we de aanvang hebben gemaakt met het aankleden van het landschap. Landschapskunstenaar Dennis was tot en met vrijdag druk bezig met het vormgeven van de basisonderdelen van het landschap: de bergen, de vijver, de paddenpoel, de moerasdiepte en het aanleggen van de weg en de oprijlaan.

Vrijdagmorgen arriveerden de bomen en struiken van Heg en Landschap.

Langzaam konden we starten met het aankleden van het landschap. We zijn begonnen met het aanleggen van het wandelpad. En we zijn begonnen met het planten van heel veel planten. Elk van de planten moet ieder voor zich een plantgat krijgen. Dat betekent heel veel gaatjes graven en weer opvullen met een mengsel van klei, compost en zand. (met klei alleen krijg je ze absoluut niet dicht). Daarnaast brachten Wilma en Kees van Natuurtuin de Punt nog tientallen wilgentenen mee. Een fors deel daarvan is inmiddels de grond in gegaan. Vooral de wilgen zijn in het landschap zeer herkenbaar.

We waren dit weekend reuze blij met het plaatsen van de zeecontainer (op de zeebodem grapte een van mijn collega's).  Daarin konden we ons snel terugtrekken als het buiten even echt te wild was (door wind of regen).

Waar we ons over verbazen is dat de vijver, de paddenpoel en de bron zo traag (of helemaal niet) onder water lopen. De vijver vult zich nu gestaag, maar heel traag. De paddenpoel is op één plek iets dieper maar raakt daar een veenlaag waardoor ie zelfs leeg lijkt te lopen. Maar zelfs daar staat nu een plasje. In de bron zien we nog helemaal geen water (zelfs geen hemelwater....) Maar het gebied moet na het geweld van de grote machines ook tot rust komen.

Meest kenmerken voor dit weekend: de grote hoeveelheid mensen die even langskwam! Leuk hoor zoveel belangstelling. Dat vinden we leuk. We gaan onderwijl wel verder met de klussen, die bomen moeten namelijk wel de grond in! Uit mijn hoofd: Ivonne, op een rondje door Oosterwold, Meinke en Sven, Nadine en Liesbeth, Gerda, buurman Henk en nog veel meer.

Als werkers waren vandaag Wilma en Kees, Roy, Irene en Kalin en Mick op het land. Gerda buffelde ook nog een uurtje mee. Dank voor zoveel hulp.

Kom vooral nog eens langs!

Foto's: Kalin Angelo

 

Van Akker naar BosIn de eerste dagen na de kerstvakantie werd ik door een van mijn facebookvrienden gewezen op een actie van Van Akker naar Bos.

De actie werd als volgt omschreven:

"De stichting Heg&Landschap, mede-organisator van het Van Akker naar Bos congres vorig jaar november, biedt de mogelijkheid om tegen minimale kosten plantgoed van inheemse bomen en struiken te bestellen Dit gebeurt in het kader van het Plant for the Planet programma van Fondation Yves Rocher, waarmee Heg&Landschap een samenwerkingsovereenkomst heeft.

Start je een voedselbos, permacultuurtuin of wil je deze uitbreiden en kun je daarbij plantgoed van bomen en struiken gebruiken, lees dan snel verder.

De bedoeling van het Plant for the planet programma is de biodiversiteit te bevorderen door de aanplant van zoveel mogelijk inheemse bomen en struiken. Je kunt dus alleen een aanvraag indienen  voor bepaalde soorten, die indien mogelijk van autochtone herkomst dienen te zijn (NAK certificaat). Je vindt de soorten die je kan bestellen in de catalogus die je hiernaast ziet staan."

Voor ons (wij hadden net in de kerstvakantie onze plantenlijst gemaakt) kwam deze actie onverwacht toepasselijk uit. We zijn immers een akker die een bos moet worden. Ik heb daarom dezelfde avond nog ons verzoek ingediend. En eigenlijk was ik bang dat we veel te veel hadden gevraagd. Is er wel genoeg voor iedereen?

Na 2 weken kregen we van Lex (bestuurslid bij Heg en Landschap) bericht dat de bestelling doorgang kon vinden. Deze week kregen we een nog mooier bericht: Jullie levering is zo omvangrijk, zullen we die bij jullie komen afleveren? Dan zeg je geen nee toch?

Gisterochtend kwam de chauffeur dan ook 1500 planten brengen, die liefst zsm de grond in moeten, want boven de grond zijn de wortels zo bloot. Daarom hadden we vandaag met vrijwilligers een plantdag georganiseerd.  En eerlijk is eerlijk, we krijgen ze niet in één dag in de grond. Morgen gaan we lekker door. Fijn dat Roy zo ijverig het begin van de wandelpaden heeft gemaakt. Zou het lukken om ze morgen af te maken?

Op de foto zie je de zuidelijke kant van de kavel. De gele wilgen hebben we afgelopen week al geplant.

Wilma en Kees brachten ook nog allerlei prachtigs mee uit hun Natuurtuin de Punt in Arkel.

En gek he: Als Mick zo'n 100 hazelaars aan de oostgrens verder is: zie je vanaf de weg nog helemaal niets. Maar wat een effect zal het in de loop van het voorjaar zijn. Ik kan het me nog helemaal niet voorstellen.

Gisteren is aan het eind van de dag de zeecontainer nog geplaatst. Dat was wel heerlijk vandaag! We hadden een plekje om uit de wind te zitten, koffie te zetten en .....  ons composttoilet waar we eerder over blogden, staat binnen. Nog geen eigen hokje, maar toch... Het werkt wel.

Daarom vandaag: Dank aan Heg en Landschap voor de ondersteuning, dank aan de dappere vrijwilligers van vandaag: Roy, Mick, Wilma en Kees! (En dan komen ze morgen allemaal nog een keer!)

En o ja: Held Henk niet vergeten, onze (over)buurman die ons al een paar keer uit de brand heeft geholpen als er een voorraad van het een of ander tijdelijk moet worden opgeslagen. En die dan fijn compost komt storten. Dank!

 

Landschapskunstenaar Dennis van de loonwerker die we hebben ingehuurd heeft de grote vijver echt prachtig uitgegraven.

Maar.... op het moment dat ik mjin collega's trots de vordering van zoveel moois op mijn landje laat zien, krijg ik een sms van M. Er heeft een landverschuiving plaatsgevonden. Klei is maar gek spul hoor. Een enorm deel van de aardwal (schatting zo'n 100 kuub) is terug in de vijver gegleden:

Op de foto zien we de landschapskunstenaar bedremmeld bellen over wat er is gebeurd. Na de lunch en diverse overleggen, onderzoek van hoe dit gebeurd kan zijn, gaat hij dapper redden wat er te redden valt.

De vijver ziet er weer mooi uit maar middenin de vijver, wordt het nooit meer echt diep. Er moet dus een bordje bij: Verboden te duiken.

Aan het eind van de enerverende dag klimt Marien toch nog op het eiland, nu het nog een eiland is. (Straks staat het onder water)

 

 

 

Dinsdag aan het eind van de dag, begint de graafmachine met het maken van de weg. Een mooi gezicht!

 

 

 

 

 

De grote vijver wordt voortvarend gegraven.

 

 

 

 De kraan is zelfs al onzichtbaar achter de berg!

   
   
   
   

  

 

 

Maandagmiddag plaats Marien de watermeterput en dinsdagochtend de bouwkast. En bericht volgt: we worden tijdelijk aangesloten.

En dan kunnen we eindelijk aan de slag. Maandagochtend wordt de graafmachine uitgeladen en maken we kennis met Dennis, landschapskunstenaar.

 

 

Vrijdagmiddag was het ijzig koud op ons landje. Toch hebben we toen een lijn om de contouren van ons landschap gezet.

Zaterdagmiddag was het een stuk aangenamer. Het was tenminste droog en bij vlagen ook zonnig. Bovendien kwamen er enthousiaste bijna buren langs. Je kan aan onze jonge buurvrouw zien hoe groot de brokken klei op het land zijn. Lopen op het land is dus tamelijk vermoeiend. Maar voor je eigen droom.... doe je heel veel. Bovendien kunnen we nu eindelijk iets DOEN.

Onze jonge bijna buurvrouw helpt met het planten van een wilg. Ze weet vast over een jaar nog waar ie stond.

Dit weekend zijn we druk geweest om de weg, de oprit en de grote vijver en de paddenpoel uit te zetten, zodat morgen de loonwerker een en ander kan graven en storten.

 

 

We hebben de plassen en wegen van paaltjes voorzien, maar voor het beeld alles omlijnt met roodwit lint. Niet zo milieuvriendelijk, maar wel duidelijk. Dat leidt tot de nodige bekijks van buren verderop (lees een kilometer verder). Veel auto's die even inhouden (leuk, gewoon doen) en mensen die even stoppen om te vragen wat we gaan doen of van de buurman al iets gehoord hebben of zelf initiatiefnemer zijn.

Kortom leuk! En eindelijk aan de slag! Leuk dat ineens een buurtje vorm krijgt. Dat komt er nou van met zo'n rare vorm, dan kun je ineens van alles zien.

 

  

 

 

Links zie je (helaas bij slecht licht, de grote vijver gemarkeerd. Hopelijk kun je dat hiervandaan aan het eind van de week niet meer zien, omdat er een (forse) bult voor ligt.

Rechts zie je de paddenpoel. Die lijkt heel groot, maar je ziet de nullijn, de waterrand wordt heel glooiend en het water dus veel kleiner.

Ook hebben we met de aanhanger de waterput gebracht, zodat deze morgen ingegraven kan worden.

Gisteren was het prachtig weer, maar vandaag zijn we al met al toch behoorlijk nat geregend. Alles voor het goede doel!

Spannend!

 

Na het tekenen bij de notaris konden we naar ons 'landje'. In de regen en windkracht 8. De Landmeter zat in zijn busje al op ons te wachten. Die had al een paar uur rondgelopen door de klei. De hoekpunten van de kavel heeft hij uitgezet met pvc buis, en voor de duidelijkheid een stokje met rode hoed erbij. En de hoekpunten van de beide huizen zijn uitgezet. Met een paaltje die bijna helemaal in de grond is geslagen. Met een spijkertje in het midden. Dat is dus het hoekpunt, en dat zou op 2 cm nauwkeurig zijn. Voor de zekerheid heeft de landmeter er telkens een tweede paaltje bijgezet, zodat er geen olifant langskomt, die zijn kleilaarzen erop zet, en weg-paaltje. We werden dus officieel langs alle paaltjes geleid. Toen mochten we een formulier tekenen, en was de landmeter klaar. Maar wij nog niet.

Want we hadden stokken meegenomen. En die pasten precies in de PVC buisjes. Leuk als je de hoekpunten op afstand kunt zien. We hadden ons voorbereid op het uitmeten van alle 10-meter punten, maar het woei zo hard, dat zelfs de net gekochte elektriciteitsbuisjes krom bogen.

Ook hadden we snel wat wilgentakken uit onze sloot in Hoofddorp meegenomen, en die hebben we ritueel gepoot, vooral waar later de houtwal moet komen.

Om nog iets meer gevoel bij het landje te krijgen hebben we tenslotte een lange draad gespannen rond de hele kavel. Met wat hulppaaltjes, zodat je een idee krijgt wat een rechte lijn is. Of voor zover die niet krom waait door de striemende wind.

Toen werd het al donker. We brachten nog een azalea bij onze drie nieuwe buren langs de Paradijsvogelweg. Leuk om alvast een praatje te maken.

Na veel overleg over Verenigingsstatuten (waarbij wij weleens dachten, met wie zijn we nou vereniging, met de leden of met de gemeente), het nodige over artikelen in het koopcontract die wel of niet van toepassing zijn en voor ons onverwachte kosten, is het vandaag dan toch zover. Om kwart over elf ontvang ik (in de bouwmarkt) een appje dat alle stukken akkoord bij de notaris liggen. Pff dan kunnen we drie kwartier later toch tekenen. 

We stonden met de auto op straat en dachten aan vijf kwartier genoeg te hebben, maar Marien moest nog even naar de automaat heen en weer....

We moeten het koopcontract beiden geheel ondertekenen en paraferen..... Alleen het tekenen kost al bijna een kwartier. Maar om 13 uur 20 richten we de Vereniging Frederik van Eedenweg op en om 13 uur 23 ondertekenen we de akte van levering. Daarna is er voor notaris John Heldoorn reden voor felicitaties.

 

 

Helaas krijgen we een half uur na de levering te horen dat de afslag van de Paradijsvogelweg naar de Frederik van Eedenweg voorlopig nog niet aangelegd wordt. Het is onduidelijk hoe lang dat nog gaat duren. Na een druk en een heftig telefoongesprek kunnen we nu toch rijplaten neerleggen, zodat maandag de loonwerker tenminste met de vijver en onze weg aan de slag kan.

 

Vanochtend waren we onderweg naar de notaris en krijgen over de app ineens van zus en zwager appjes:

 

Landmeten op de nieuwe locatie 29 januari 2016

Groeten van de landmeter

 

Gefeliciteerd en succes!

Ik snap er helemaal niets van. Wat doen zij nou op die plek en de landmeter zou er toch vanmiddag pas zijn?

Wilma en Kees blijken onderweg naar Harlingen (Vlieland) op de A27 te rijden en denken.: Huh een auto bij de kavel van Marien en Marie-José, wat doet die daar. Ze slaan af en maken een praatje.  En leggen bovendien het werk van de landmeter vast. Wat een heerlijk hart onder de riem.

Een kwartier later krijg ik een sms berichtje van Guido....  "Off the record... De landmeter heeft paaltjes van het huis gezet" . Ik snap er helemaal niets van. Guido rijdt van Alkmaar naar Almere omdat ie naar Heemskerk moet voor een gastles. Zodat ie even naar het Paradijsvogelbosje kan.... Maar hij heeft geen tijd, hij moet weer door (naar die gastles) .

We gaan naar de notaris en zien later wat er aan de hand is op de facebook pagina van Anniek:

 

"Gesignaleerd:" (wat zien we een vreemde vogel in de bosjes)

 

Als we op het land arriveren vinden we de bovenstaande vreemde vogel: een Paradijsvogelbrievenbus staat in de bosjes.

Dank je wel Guido! We hebben 'm even meegenomen omdat er een klein ongelukje was gebeurd. Hij komt weer terug!

We voelen ons omringt door zoveel lieve betrokkenheid!

 

Van alle hectiek van afgelopen weken is zijn de bijkomende kosten van de koop van onze kavel de moeite van het vermelden waard.
Al is het alleen al om alle andere initiatiefnemers ervan te vergewissen dat je bij de koop van een kavel in Oosterwold nog zo'n 1225 euro extra kosten mag verwachten.
Het was vooral bijzonder dat wij van de Notaris moesten vernemen, dat wij niet de kosten van één levering, maar van twee leveringen moesten betalen. Niet alleen de levering aan ons, maar ook die van het rijk, die voor een splitsecond de kavel doorverkoopt aan de gemeente.
Vagelijk wisten we wel dat de grond van het rijk door de gemeente werd verkocht, maar niemand had ons erop gewezen dat daarvoor een aparte notariële akte moest worden opgesteld, en kadastraal geregistreerd. Dat klinkt voor ons als leek als een bureaucratisch gedrocht.
Al met al kost die dubbele acte dus (afhankelijk van de notaris) ca. 350 ex BTW plus 168 euro Kadasterkosten = 592 euro. Zonder dat wij als initiatiefnemer daarvan een meerwaarde ervaren.

Als we even doorrekenen, komen er zo'n 15000 woningen in Oosterwold. Zeg dat er 10.000 op rijksgrond komen. Dan vloeit er op grond van deze regeling de komende jaren bijna zes miljoen euro extra van particuliere initiatiefnemers weg in de portemonnee van de notarissen. Daar zou je een heel mooi landschap van kunnen inrichten.

Naast deze dubbele akte van levering, moet je er ook mee rekening houden, dat een kavel eerst moet worden afgesplitst van het terrein van het rijk. Dat is dus anders dan wanneer je een bestaand huis op een bestaande kavel koopt.
De gemeente kiest voor een methode waarbij er eerst voorlopige grenzen worden geregistreerd in het Kadaster. Kosten 90 euro. En daarna moet het kadaster (na enige tijd, onbekend hoe lang dat duurt) die grenzen verifiëren. Dan controleert het Kadaster dus of de grenzen in werkelijkheid wel precies zo zijn als dat de voorlopige grenzen waren beschreven. Klinkt logisch. Maar eigenlijk is het niet zo logisch.
Want in de moderne tijd kan een landmeter van de gemeente met een GPS zijn paaltje tot op de 5 cm nauwkeurig zetten zoals de grenzen in het kadaster staan. Vroeger zei de ene boer tegen de andere boer: zullen we de paal in het midden van de sloot slaan? OK, dan mag het Kadaster later meten waar die sloot precies ligt. De tijden veranderen. Het is toch wat gek als Kadaster mag controleren of de landmeter van de gemeente z'n werk wel goed heeft gedaan.
Ook is de situatie in Oosterwold anders dan in de rest van Nederland. Want normaal gesproken is de weg na oplevering van de gemeente en de tuin van de particulier. Maar in Oosterwold is de weg ook van de particulier, en je hoeft dus niet bang te zijn dat de Kadastergrens een stukje stoep aan de particulier toerekent.
Wat nu vooral jammer is, dat het werken met voorlopige grenzen 90 + 600 euro kost, terwijl het Kadaster ook in één keer definitieve grenzen kan invoeren, als de gemeente die digitaal aanlevert. Dat kost dan 338 euro. Het verschil: 352 euro, tsja, dat is gewoon ... jammer. Het zou toch mooi zijn als de gemeente de komende jaren overweg leert gaan met de nieuwe methode van het Kadaster.
Als we het totale rekensommetje voor Oosterwold ook voor Kadasterkosten maken, dan zou een goede regeling met definitieve grenzen voor 10.000 bewoners in Oosterwold ruim 3,5 miljoen euro opleveren, te investeren in een prachtig landschap. Misschien komt het ooit zover. Nu is het nog even slikken.
Zonder er nu verder cynisch bij neer te vallen, hoop ik dat alle initiatiefnemers hiermee rekening houden. En hopelijk zal de gebiedsregisseur voortaan nog voor het aangaan van een anterieure overeenkomst de initiatiefnemers informeren over deze kosten.

Vanmiddag mag ik naar de schouwburg in Almere. De voorstelling " 't Zal eens tijd worden" van Noortje en Egon gaat in première. Noortje en Egon kennen we als initiatiefnemers in Oosterwold met een echt earthship.

Alleen de titel al schept hoge verwachtingen. In de trein er naartoe is het vooral mistig. Een beetje zoals je je als initiatiefnemer kunt voelen, bedenk ik me: heel hard in beweging, maar niet altijd met uitzicht. 

Hoewel ik wat mismoedig in de trein stapte, vanuit de hopelijk laatste perikelen rond het oprichten van de vereniging Frederik van Eedenweg en het koopcontract en de daaraan verbonden gedoetjes, ben ik heel blij dat ik ben ingestapt.

 

 

 

 

 

Na een prachtig duet waarbij Egon en Noortje samen een (wat mij betreft) op Bernstein liederen lijkende melodie spelen, steekt Noortje van wal en vertelt het spannende verhaal van hoe in de toekomst naar de huidige pioniers in Oosterwold, maar ook naar initiatiefnemers voor een betere wereld nu aangekeken kan worden. Het is een aangenaam midden tussen verbazing vanuit de toekomst hoe het toch in het verleden zo anders toeging en de problemen die pioniers met hun beide voeten in de klei ervaren. En die problemen gaan van ambtenaren die met veel geduld je plannen bekijken, tot praktische problemen bij een composttoilet waar je met een basstok roerend toch bijzondere dingen in vindt. Ze wisselen die af met prachtige stukken muziek, waarin de lol van samenspelen tot achterin de zaal duidelijk voelbaar is. De stem van Noortje geeft een klank aan de weerloosheid van de aarde waarop we leven, maar schetst ook de mogelijkheid die we nu hebben daar (als pioniers?) iets aan te doen.

Kortom: ik vond het jammer dat Marien niet mee was, dus ik denk dat we samen nog een keer komen kijken. 

En voor wie er nu niet was: De voorstelling is voor initiatiefnemers in Oosterwold interessant, maar ook zeker leuk voor iedereen die zich over de wereld in het algemeen wil bekommeren. Daarom hieronder de speellijst van harte aanbevolen!

6 februari: Beverwijk Kennemertheater

17 februari: Arnhem Posttheater

21 februari: Austerlitz Beauforthuis

27 februari: Zoetermeer Stadstheater

28 februari: Weesp, Woonark (16.00 uur; Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.)

9 april: Olst, Aardehuizenproject (16.30 uur; Inclusief rondleiding. Aanmelden via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.)

16 april: Leiden, Vrijplaats

21 april: Alphen aan de Rijn, Parktheater

23 april: Amsterdam, Het Perron

Meer: http://thetroupe.nl/speellijst

Ik ben afgelopen week wilgen wezen knotten bij een kennis. Wim Sterk heeft een tuincentrum in Arkel: www.tuincentrumsterk.nl, maar is behalve professional ook een hartstochtelijk tuinier. Hij heeft in jaren achter zijn tuincentrum een prachtig landschap gecreëerd met veel verschillende bomen, een grote vijver. Een panoramafoto kan hopelijk de poldersfeer goed weergeven.
Het is een natuurlijke tuin met veel inheemse bomen, waaronder een flink aantal verschillende wilgen.
Omdat wij in ons Paradijsvogelbosje ook verschillende wilgensoorten willen, heb ik mij als vrijwilliger aangemeld om wilgen te knotten, en vervolgens wat snoeihout mee naar Almere te mogen importeren.
Wim kent alle soorten dus hij strooide ook alle namen om mijn oren. Gele wilg, Salix alba Chermesina, Ook wel oranje schietwilg genoemd.Katjeswilg, Salix Caprea of viminalis.
Ik had mijn snoeischaar en handzaagjes meegenomen, en gelukkig kon Wim het waarderen dat ik de wilgen handmatig wilde snoeien.Ik vind het een sport om de wilg zo te snoeien, dat het dunne eenjarige hout zoveel mogelijk kan blijven staan.
En er kwam genoeg hout van de wilgen om een paar flinke bossen takken te snijden.
Tsja, dan moeten ze ook nog in de auto. Uit alle macht dus de bossen naar de auto gesleept, en dan maar persen. De achterbank plat, en zelfs de voorstoel helemaal naar achteren, zodat de takken tot onder het dashboard staken. Bij zus Wilma en zwager Kees heb ik gelukkig twee bossen takken in de paddenpoel kunnen stallen. Want zo kon ik met nog steeds een volle auto naar huis.
Als we over twee weken op ons eigen landje terecht kunnen, dan mogen de wilgetakken meteen in de grond gestoken.
Met dank, Wim!

We meldden al eerder dat het in Oosterwold ver lopen is naar de dichtstbijzijnde toilet, dat er weinig boompjes op ons land staan waarachter je al kunt schuilen, en dat je ook als vrouw toch een beetje lekker wilt kunnen zitten.

Vol trots laten we onze voorziening zien!

 

De doos in afgesloten toestand.

En als de deksel eraf gaat kun je keurig zitten!

Als je erin kijkt zie je vooraan de opvanger voor de urine en achterin die voor de fecaliën. Daar doe je nadat je hebt gepoept een schep zaagsel op en dan zou het niet moeten stinken.

En hier zicht op de opvangsystemen.

Een van de eerste dingen die op onze kavel gaat gebeuren (hopelijk in de eerste week) is het graven van onze vijver en alle bijbehorende wateren. We hebben in de kerstvakantie bij een heleboel papierwerk ook een ontgrondingsmelding gedaan, dus nu mogen de werkzaamheden beginnen. Dat betekent dat Marien met stoere praat thuiskomt als "hij gaat er met een 21 tons machine in" en dan kan ie wel x kuub tegelijk scheppen. En eigenlijk moet het land bevroren zijn (zoals nu dus....) want dan kan ie veel lekkerder rijden en zakt ie niet zo weg.

 

De graafmachine meneer gaat ook de weg aanleggen, dus na het eerste weekend kunnen we waarschijnlijk ook onze auto op het land neerzetten. Nu moet de gemeente alleen nog met de laatste aanwijzingen over de afslag van de Paradijsvogelweg over de brug komen en dan ... LOS!

Hoewel we het nog niet durven te geloven (statuten en huishoudelijk reglement van de Vereniging Frederik van Eedenweg zijn nog niet door de gemeente goedgekeurd (en ja wat kan je op het schrijven daarvan zwoegen, en wat kun je daar als gemeente veel van vinden....), besluit ik vandaag toch de voorbereidingen te treffen voor het plantseizoen.

Als er veel mensen komen helpen, moet ons gereedschap in goede conditie zijn, en met veel gereedschap van anderen in omloop is het best handig je eigen gereedschap te herkennen. Ik besluit ons logo erop te tekenen. 't Houdt een mens van de straat en lekker bezig zijn is beter dan piekeren over wat er allemaal mis kan gaan.

Ik ben best een beetje trots.

 

In de kerstvakantie zijn F en R bij ons. In het huis van R. heeft Marien een mooie trap gemaakt, die tevens als kast dienst doet. Maar omdat ie nogal steil omhoog gaat, verspringt de trap links en rechts. je moet dus altijd de juiste voet naar boven of beneden zetten. Heel handig in een kleine ruimte (het is een trap in een kast naar een gemaakte zolderverdieping.
 

Omdat de trap steil is (en studenten niet altijd stabiel naar boven gaan) is een trapleuning gewenst. Daarom zijn begin december al trapleuning houders met gaten voor een touw zelf gemaakt. Nu nog een touw.

Als actie voor in de vakantie verzinnen we dat dikke touw zelf te slaan van goedkoop henneptouw.

Twee accuboormachines (ja ja een beetje gemak is gewenst) in de aanslag en draaien maar! Als je een touw dubbel opdraait tot het veel spanning heeft, zal het wanneer je het dubbelvouwt weer in elkaar draaien en daarmee dikker en sterker zijn.

 

 

En elke keer kun je weer twee touwtjes verder in elkaar draaien en krijg je een steeds dikker touw.

Het resultaat stuurt R. ons een paar dagen later:

Gisteren hebben we in een adviesgesprek met onze contactpersoon van de Rabobank de laatste plooien in de hypotheek afspraken gladgestreken. We krijgen binnen een week nog de officiële offerte, maar die zal er net zo uitzien als het rapportje dat we al meekregen. Weer een hobbel genomen. Voor ons wel een heel bedrag om te lenen. Gelukkig hebben we al aardig wat ingelegd in de bankspaarhypotheek van ons huidige huis, en kunnen we wat eigen geld inleggen, anders was het nooit gelukt. Maar ja, dit is natuurlijk ook een idioot plan van ons.

Een van de kamers van de Rabo wordt opgesierd met een wandvullende foto van een koe in een boerenbedrijf. De Rabo is trots op zijn boerenverleden. Daarover werd ons in ons eerste gesprek toevertrouwd, dat de Rabo zich ook vanuit haar historie moreel aangesproken voelt om financiering voor initiatieven in Oosterwold te ondersteunen. Zo ging het vroeger ook toen de Rabo nog een coöperatieve Boerenleenbank was. Ik heb nog gegoogled, maar die ene foto kan ik niet vinden. Uit deze spreekt dezelfde ambitie, hoewel niet helemaal dezelfde sfeer; toch meer een marketingplaatje.

Onze contactpersoon heeft als een goede verkoopster ons er nog op gewezen, dat wij er goed aan doen, om ons ruimhartig te verzekeren alvorens we dood gaan, of onze baan zouden willen kwijtraken. Daarover moeten we dus nog nadenken, maar daar hangt het doorgaan van de hypotheek niet meer af.

Nu als de wiedeweerga verder aan het opstellen van een reglement voor de op te richten Vereniging van Eigenaren van de Frederik van Eedenweg. Want de gemeente gaat als eis opleggen aan toekomstige kopers, dat zij lid worden van zo'n vereniging die de zorg draagt over de aanleg en onderhoud van de kavelweg. Maar dat geldt dus ook voor ons als eerste initiatiefnemers. Geen lid, geen koop. Gelukkig gaat de notaris ons daarbij helpen, en kunnen we ook gebruik maken van het voorwerk dat deze notaris er samen met Frank Meijers in heeft gestoken.

Frederik van Eeden

"Ik zal u iets (...) vertellen. Het heeft veel van een sprookje, mijn verhaal, maar het is toch alles werkelijk gebeurd. Zodra gij het niet meer gelooft, moet ge niet verder lezen, want dan schrijf ik niet voor u."

Als je in een nieuwe straat gaat wonen, dan moet die straat ook een naam krijgen. Daar heeft Almere een straatnaamcommissie voor in het leven geroepen. De motivatie van de straatnamencommissie was dat filosofen en sociologen bij een vernieuwend project als Oosterwold als "straatnaamgevers" zouden passen. Op zich best een sympathiek idee. In de zomer had de vorige gebiedsregisseur Esther had aangegeven dat initiatiefnemers hun voorkeur konden aangegeven; wij hebben toen een voorkeur voor de naam van Norbert Elias laten vallen. In november vernamen we bij de eerste stukken van de vergunning de aan onze wijk toegekende straatnaam: Robert Fruinweg. 

We kenden Robert Fruin niet en vernamen dat hij de eerste wetenschappelijke geschiedschrijver was. En eerlijk gezegd 'bekt' Robert Fruin ook niet zo lekker. Maar goed, vastgesteld is vastgesteld, dachten we; daar zal wel niets aan veranderen. En eerlijk gezegd: de vergunningprocedure had ons (ook mentaal) behoorlijk uitgeput.

We vroegen de nieuwe gebiedsregisseur Ivonne hoe het was gegaan. Zij beantwoorde dat de Norbert Eliasweg al vergeven was voor een andere locatie. Jammer, omdat wij al maanden tevoor onze voorkeur hadden gemeld. Even later nam de secretaris van de straatnaamcommissie de moeite om in een email toe te lichten hoe zij tot de namenlijst en selectie van Robert Fruin waren gekomen.

We oriënteerden ons wat verder op Robert Fruin en ontdekten dat hij naast geschiedschrijver een liberaal politicus was in de lijn van Thorbecke, maar dat hij er ook weinig democratische opvattingen op nahield.  Algemeen stemrecht vond hij bijvoorbeeld een slecht idee. Begeleid met de connotatie 'jammer, jammer' stuurden we dat als reactie naar de straatnaamcommissie.

De secretaris nodigde ons in een volgende bericht (tot onze verbazing, wij hadden daarop niet meer gerekend) uit om alternatieven voor te stellen. Omdat wij nog de enige in onze wijk met een vergunningsaanvraag en overeenkomst waren, zou de commissie verandering van naam nog kunnen overwegen. We snappen dat een naamsverandering niet zomaar kan als de gemeente via andere overeenkomsten aan een toekenning gebonden zit.

We stuurden in per ommegaande post (de vergunning moest binnenkort worden verzonden) een lijstje toe met namen van mensen die ons aanspreken als 'sociale vernieuwers', met een korte toelichtingen erbij.

Ons voorstel in volgorde van onze voorkeur is alsvolgt:
1. Frederik van Eeden weg (of straat)  Frederik van Eeden was niet alleen een schrijver (die in het tweede boek van de Kleine Johannes een visioen beschrijft over een toekomstige parkachtige woonwijk). Hij heeft ook een sociaal experiment gestart dat hij Walden noemde, waarin hij een nieuwe manier van samenleven in praktijk wilde brengen. (Hij schreef ook ‘mijne ervaringen op sociologisch gebied in 1907).
2. Henri Thoreau weg (of straat), die in het boek Walden verslag doet van zijn experiment om zelfvoorzienend te leven. Hij was daarmee ook een inspiratiebron voor velen (waaronder Frederik van Eeden) om naar nieuwe vormen van samenleven en zelfvoorziening te streven.
3. Bertolt Brecht weg (of straat) duitse schrijver met verregaande invloed op ethiek en maatschappijkritiek. Voorvechter van niet-elitaire kunst.
4. Michel Foucault weg (of straat), franse socioloog en filosoof die in zijn studies over verandering in disciplinering en macht van instituties grote invloed heeft gehad in onze manier van kijken naar historie van organiseren van samenleven.
5. Jean Jacques Rousseau, franse filosoof, pedagoog met grote invloed ook op politiek. Hij schreef o.a. Het Maatschappelijk Verdrag, dat nog invloed heeft op Universele verklaring van rechten van de mens. In de pedagogiek was hij een pionier voor vrije natuurlijke opvoeding.
6. Hundertwasser weg (Voornaam Friedensreich lijkt ons niet geschikt) Schilder, architect en toegepast socioloog, beschreef het zgn. ‘vensterrecht’ en zelf vormgeven van directe woonomgeving, en pionier in organische architectuur.

Dat was een ruime week voordat we de vergunning konden verwachten. Die kwam. vreugde, met toch een teleurstelling. Want in de vergunning staat: Robert Fruinweg 6 en 12. Maar de blijdschap over de vergunning was zo groot, dat we het naast ons neerleggen. Toch sturen we in de kerstvakantie nog een mailtje: moeten we nog een besluit verwachten of gaan we bordjes bestellen?

Ondertussen is Loes druk met de petitie over de eigen straatnaamcommissie. Zou dat beweging in het stadhuis veroorzaken?

Tot onze grote verbazing krijgen we vandaag een email bericht: "we hebben de eerste naam van jullie lijst de Frederik van Eedenweg, gekozen om toe te kennen aan jullie straat in plaats van de Robert Fruinweg." Wow!!

Ondertussen begrijpen wij dat de straatnaamcommissie ook met vertegenwoordigers die de petitie hebben ondertekend in gesprek willen gaan. Dat lijkt ons een mooie stap. 

Frederik van Eedenweg: klinkt ons als muziek in de oren! En we waarderen dat de gemeente zich heeft opengesteld voor onze voorkeuren. Hopelijk vinden ook al onze toekomstige buren deze gedaantewisseling een verbetering. 

We hopen de naam Frederik van Eeden eer aan te doen en net als in zijn sociale experiment Walden een bijzondere plaats voor natuur en cultuur te laten ontstaan.

Bovenal heeft Frederik van Eeden met zijn boek De Kleine Johannes generaties lezers leren dromen. Zo begint het:"Ik zal u iets van de kleine Johannes vertellen. Het heeft veel van een sprookje, mijn verhaal, maar het is toch alles werkelijk gebeurd. Zodra gij het niet meer geloof, moet ge niet verder lezen, want dan schrijf ik niet voor u."

 

 

 

 

We hebben een blokhutje gekocht, om een snelle start te kunnen maken op ons landje.
Eerst hebben we 1000 en 1 hutten gesurft op het internet. Dikker hout is mooier; geïmpregneerd hout is duurzamer (althans voor het hout, het milieu is de vraag). Uiteindelijk is er een aanbieding uit de bus gekomen: Blokhut Aster 396x396 onbehandeld vurenhout 28 mm.
Dus niet voor de eeuwigheid, want zo'n hut die gaat na 10 jaar vast langzaam wegrotten. Maar tot die tijd....
Omdat het nog steeds gedoe is om de goede aannemer te vinden, snak ik ernaar om gewoon aan de slag te gaan. Dus zodra het landje beschikbaar is, sleuren we 16m2 betonstenen en opsluitbandjes op het landje, op het roodvlak dat we hiervoor speciaal hebben laten aantekenen. Dan kunstof dorpels om optrekkend vocht te voorkomen, en dan kan het grote stapelen beginnen van de latten.

En dan hebben we een plek om te schuilen als het nat is en koffie te zetten en onze kruiwagen en bats achter te laten.

Ondertussen oriënteren we ons op een aantal sanitaire voorzieningen. Zolang ons huis er niet staat, moeten we toch wat. En omdat er ook nog geen bomen staan om achter te gaan zitten.... we moeten wat.

Op internet gaan we op onderzoek uit. We komen uit bij en systeem dat goed moet werken: een droog toilet waarbij natte en droge delen gescheiden worden.

 

En dan is het de kunst om te kijken of we de onderdelen voor dit toilet (mn. de urine scheider) ook betaalbaar op de kop kunnen tikken.

En ook dat lukt: voor €45 krijg ik 'm (hopelijk) Freerangedesigns

En als het dan klaar is ziet het er naast dat hutje zo uit: (ongeveer dan he...)

 

Verslaat een dure DIXI wat ons betreft en kan ook in de toekomst bij nood in de tuin ook nog gebruikt worden! (op een tuin van 7000 vierkante meter ben je nog niet één twee drie bij een pot.... ;-)

Wij laten onze ervaringen horen!

Plaatjes van de toiletten van de site van freerangers.

 

Dit is toch een beetje de kerstvakantie van het administratief gedoe geworden. Twee activiteiten springen er wellicht uit als onbegrijpelijke bureaucratie.

Ontgrondingsmelding bij de provincie

In het gesprek bij de gemeente hoorden we dat we weliswaar een vergunning hebben voor de ontwikkeling van ons plan (dat heet wijziging bestemmingsplan oftewel omgevingsvergunning) en ook hebben we een watervergunning om een vijver te graven. Maar nu moeten we ook nog een ontgrondingsmelding doen bij de provincie. Dat klinkt simpeler dan het is. Een melding. Maar daarvoor bestaat een serieus meldingsformulier dat niet met zich laat spotten. Eerst alleen een bijna onleesbare print gevonden bij Provincie Flevoland, die je alleen uitprinten en met pen kan invullen. Toch maar verder gezocht en zo komen we op hetzelfde formulier in Word bij de omgevingsdienst Flevoland, gooi en vechtstreek.
Als ik dit formulier invul maakt dat op mij de indruk dat de provincie zegt: Ja, je mag nou wel een vergunning hebben van de gemeente en van het waterschap, maar wij willen er ook nog iets over zeggen. Dus moeten we zo ongeveer alles wat we in de vergunning bij gemeente en waterschap al hebben gedocumenteerd nog eens meesturen.

KLIC melding voor graafwerkzaamheden

En dan blijkt dat die ontgrondingsmelding bij de provincie geen kans maakt als je niet ook kan aantonen dat je een zogenaamde Klic melding hebt gedaan. Naast de gemeentevergunning, het waterschap, de provincie bemoeit zich nu dus het Kadaster met onze vijver.

Deze KLIC-melding is een melding bij het Kadaster (www.klicmelding.nl)  waar alle partijen die leidingen in de grond leggen de ligging documenteren, en instructies geven voor graven. Natuurlijk is dat zeer zinvol als je in een straat gaat graven. Maar als je in een boerenakker gaat graven, dan is het toch ietwat onzinnig. Vooral als je heel precies op de kaart een punaise zet waar we gaan graven, en je krijgt daarna opmerkingen dat wij gaan graven op Paradijsvogelweg 8. Nee, dat is de boerderij aan de overkant. Maar ja, blijkbaar kent het Kadaster geen ander adres. Toch komt dat merkwaardig over.
Gelukkig is de schade hiervan maar 21,50 euro. Peanuts in vergelijking met de andere financiële tegenvallers en risico's. Opvallend was dat we binnen een dag een bericht terugkregen, dat blijkbaar automatisch gegenereerd wordt. Wel moesten we eerst een zgn. KLIC-viewer op de PC installeren om de informatie te lezen. Daarin konden we de zipfile openen met wel 20 bestanden erin.
Enigszins cynisch heb ik toch het bericht van Ziggo gelezen, dat we toch heel voorzichtig moeten zijn en alleen met de hand mogen graven bij leidingen van ziggo. Er liggen helemaal geen leidingen van Ziggo! Was het maar waar! Ziggo eist dat we werken volgens CROW-publicatie-250 "Richtlijn zorgvuldig graafproces". Toch maar even gegoogled. Kost 35 euro. Een stuk duurder dan de KLIC melding. Ik denk dat we dat laten zitten. Nee, toch op internet gevonden: http://www.agripress.nl/_STUDIOEMMA_UPLOADS/downloads/25_0_1.pdf. Leuk leesvoer voor de loonwerker.
Op de website van Klicmelding.nl valt te lezen "Tevens sturen wij u per post een rapport toe waarin alle gegevens en tekeningen van uw klic-melding zijn gerangschikt, inclusief A3 overzichtstekening in kleur ! Dit is erg handig omdat u verplicht bent de tekeningen tijdens de graaf-werkzaamheden op de werklocatie bij u te hebben." Ik denk dat dat een leeg A3-tje wordt.

Vandaag werden wij verrast door een pakketje. Dit keer geen 3,8 kilogram vergunning. Het was een lichter, maar groter pakketje.

Marien heeft het verwachtingvol opengemaakt. In een mooi zeskantig pakket troffen wij een hazelnootboom aan.

Op de labels feliceert de gemeente Almere ons met het verkrijgen van de omgevingsvergunning. We vinden het een leuk gebaar! De hazelaar krijgt een mooi plekje tussen alle andere (100) hazelaars!

Dank je wel gemeente Almere! Voor ons was het een spannend proces, dat was het voor jullie ook! Daarom ook voor jullie felicitaties.

We nodigen jullie van harte uit om te zijner tijd de vruchten te komen plukken! Ook dan zijn er vast harde noten te kraken!

   

Ons plan is eigenlijk om pas in de loop van komend jaar in de verkoop te gaan.....

Maar de bank vindt het (op het laatste moment!) nodig om toch zeker te weten dat ons huis genoeg waard is voor de hypotheek....

Dus hals over kop hebben we toch een makelaar ingeschakeld, om die waarde te bepalen. We bellen. Kunnen jullie zorgen dat we 5 januari een waardebepaling hebben? Nou, daar gaan we naar kijken.....

Tien minuten later worden we gebeld: morgenochtend om 11 uur staat de makelaar op jullie stoep....

Holy...... We zetten alles op alles om het huis opgeruimd, aan kant en zo voordelig mogelijk te kunnen laten zien..... Alsof zo'n man daar niet doorheen kan kijken. Maar we nemen het zekere voor het onzekere.

De volgende ochtend worden we gebeld: de makelaar komt een kwartiertje later. Gelukkig waren we toen al klaar.

We zijn benieuwd naar de uitkomst!

Overigens is het best lekker om met zo'n opgeruimd huis de kerst in te gaan.

 

Naschrift: de waarde is conform onze verwachting vastgesteld. Daar zijn we blij mee. Maar dat moeten we natuurlijk nog wel realiseren.

Er was een pakketje bezorgd bij de buren. Het paste niet door de brievenbus. Niet één maar twee dikke enveloppen van de gemeente Almere: De vergunning is binnen! De inzagetermijn is afgelopen zonder dat er zienswijzen tegen ons plan zijn ingediend. Jippie! Wat ons betreft had dat in een kort briefje gekund, maar nee, alle documenten die bij de vergunning horen worden uitgeprint en meegestuurd. Inclusief de Intergemeentelijke Structuurvisie Oosterwold. Kortom, er is een hele boom geveld om al dit papier uit te draaien. Gewogen: 3800 gram schoon aan de haak. Het was een zware bevalling. Nu moet de boorteling nog zes weken in de couveuse. Dat is de periode dat er formeel nog bezwaar kan worden aangetekend. Aangezien er geen zienswijzes zijn ingediend, verwachten we die bezwaren niet. Het ligt ook meer voor de hand dat mensen met bezwaren tegen Oosterwold die kenbaar maken als bezwaar tegen het algemene bestemmingsplan, en niet tegen ons initiatief. Als alles nu goed verloopt kan de acte van levering passeren op 29 januari.

Gisteren ben ik op bezoek geweest bij mijn zwager Kees en zus Wilma. Behalve het knutselen aan computerperikelen, hadden we ook nog tijd om langs te gaan bij een kennis, die naast een tuincentrum ook een hobby tuin heeft met veel soorten wilgen en andere inheemse bomen. Waarschijnlijk kan ik daar de komende maand wel een dagje helpen wilgen knotten, en dan gesnoeide takken meenemen voor ons landje.
We kwamen onderweg takken tegen van boswilg die door de gemeente waren gesnoeid. Die boswilg krijgt in het voorjaar mooie zilverwitte katjes met geel stuifmeel. Dat leverde al een auto vol met takken op, die voorlopig in de paddenpoel bij Wilma en Kees worden gestald. Dat is een goed begin voor een eigen wilgenkwekerij.

Hier schrijven we vooral over de nieuwe plannen van Oosterwold. Deze week moesten we in de straat bij ons huidige huis meemaken waarom wij graag in eigen beheer een landschap ontwikkelen. Er staat - er stond een prachtige grote els langs het fietspad dat grens aan ons huis. Elzen worden vaak als houtsingel geplant langs het water, en worden dan regelmatig gesnoeid, en worden niet groter dan een meter of acht. Deze had de gelegenheid gehad om uit te groeien tot een forse hoogte en een dikke stam gekregen van ruim zestig centimeter.
Wij vonden dat die els ideaal stond. Ten noord-oosten van het huis van onze overburen, dus voor hen nam de els zon weg. Voor onze oosterburen, was de afstand voldoende, met eerst 10 meter gras en fietspad, dan schuurtjes, en dan nog 15 meter tuin. Kortom een sieraad voor de wijk.
Maar blijkbaar heeft er toch ooit iemand geklaagd. En dan komt zo’n boom op de rooilijst. Er is niemand van de gemeente die zich afvraagt of die boom een positieve waarde heeft voor de wijk. Er wordt geklaagd, dus moet de boom weg.
De boomhakkers kwamen vragen of ik mijn auto kon weghalen. Anders had ik het niet eens geweten. Ik bellen naar de gemeente. De wijkopzichter was onderweg, en die zou wel langskomen. Hij kwam langs. Ja hij had deze wijk nog maar kort onder zijn hoede. Tsja, er zal vast wel geklaagd zijn over schaduw (of vallende blaadjes). Als ik wilde dat bomen blijven staan, dan kon ik het beste twee keer per jaar de bomenrooilijst bekijken. Geen idee waar ik zoiets zou kunnen vinden. Maar het is toch te zot voor woorden, dat je als bewoner van een straat op een gemeentelijke bomenrooilijst moet kijken om bezwaar te kunnen aantekenen en te voorkomen dat een boom voor je deur wordt omgehakt?
Als de bomenzagers eenmaal in de boom zitten is er geen houwen meer aan. Binnen een uur gaan alle kleinere takken (tot 5 meter) met oorverdovend lawaai door de hakselaar.
Het meeste pijn doet het nog dat er niemand bij zo’n beslissing er een moment bij stil heeft gestaan dat een boom waarde heeft, die je kunt beschermen. Wat een armoe.
Voor ons huis ligt een stukje gemeentegroen. Althans. Het was eerst groen, met wat heesters en een hekje. Het hekje is weggehaald, en ondanks het voorstel voor spiraea heesters is er toch gras ingezaaid. Blijkbaar goedkoper. Helaas heeft dit een ongewenste bijwerking. Dit stukje gras is nu een stukje doorrijd groen geworden. Zeg maar het verlengde van de openbare weg. In enkele maanden tijd zijn daar een stuk of vijf keer auto’s en vrachtautos doorheen gereden. Om spullen af te leveren. En nu kwam dus een reusachtige happer voor de takken van de els er even doorheen rijden. Het lijkt zo iedere week wel een cross terrein. Als tenslotte de restanten van het houthakselen er zijn achtergelaten, is het een woestenij. Ik geloof dat ik mijn gedachten en hoop ga vestigen op Oosterwold.

Sinterklaas kwam dit jaar wellicht voor het laatst in ons oude huis langs.

Marien kreeg van de sint een bak met bolletjes:

De Sint had zich vermoeid om voor mij geen gedichten, maar liederen te schrijven. We hebben ze met ons viertjes (Marien aan de piano) gezamenlijk uit volle borst gezongen. Enkele daarvan wil ik jullie niet onthouden:

(op de melodie van Zie ginds komt de stoomboot)

Zie ginds komt de woning met panelen en glas

Geheel zelfvoorzienend, gebruikt ook geen gas

Hoe rolt het hangbuikzwijntje door modder en gras

Zo leggen de kippen op stro en op vlas

 

Je knecht staat te lachen en roept elk reeds toe

Daar zit de steenuil en daar de oehoe

Oh lieve facebookvriendjes kom er toch bij

Er is hier veel ruimte, voor jou en voor mij

 

 

(op de melodie van Daar wordt aan de deur geklopt)

Daar wordt op facebook bevriend

welkom aan elke vriend

Daar wordt op facebook bevriend

Wat komt daar uit

Toewijding is alom

Maar wie zegt nou ik kom

Want met 100 vrienden nu

Nog steeds geen buur

 

(op de melodie van: De zak van sinterklaas)

De buur van t paradijs

Paradijs, paradijs

De buur van t paradijs

Ja die heeft eisen op een lijst

Daar stopt hij daar stopt hij

Daar stopt hij vol eigenzin

Nou wilt hij, nou wilt hij

doorgang voor de drive-in

De buur van t paradijs

Paradijs paradijs

De buur van t paradijs

Ja hij heet Gijs en hij is grijs

Hoe moeten jullie nou bepalen

Wat het wordt ja wat het wordt

Hoe moeten jullie nou bepalen

Oermeer of vissersfjord

Speel dan maar gauw het spel

Voedselbos permacultuur

Speel dan maar gauw het spel

Speel het dan lief en vanavond wel

Elke beurt krijg je de kans

Krijg je de kans, krijg je de kans

Elke beurt krijg je een kans

En krijg als je wint een mooie krans.

Maar het spel is niet compleet

Niet compleet, niet compleet

Totdat jij weet

welke eis aan de buren kleeft

 

Vandaag ontvingen wij een dik pak papier van de gemeente. Hierin staat onder andere de naam die wij op de straatnaambordjes moeten zetten:

Gelijktijdig met de naam Robert Fruinweg, heeft de straatnaamcommissie de naam Magisterhorst vastgesteld. We nemen aan dat onze wijk zo gaat heten.

Wie was Robert Fruin?

Robert Fruin ( Rotterdam 14 Nov. 1823 - Leiden 29 Jan. 1899) wordt beschreven als de eerste wetenschappelijke geschiedschrijver is Nederland.

In het Nieuw Nederlandsch biografisch woordenboek. Deel 7 (P.J. Blok en P.C. Molhuysen) omschrijven Blok en Molhuysen zijn belangrijkste werk: "Tien jaren uit den tachtigjarigen oorlog" als volgt

(1857-58; nieuwe uitgave, Amsterdam 1861; 3e dr. 's Gravenhage 1882; 4e dr. 's Gravenhage 1889; 5e dr. 's Gravenhage 1897; 6e dr. 's Gravenhage 1904).

Dit boek gaf iets geheel nieuws, de beschrijving van de ontwikkeling van land en volk in een gewichtige periode van overgang, bezien van verschillende zijden. Uit de bronnen zelf puttende, gaf Fruin een uitbeelding van een zeer belangrijke, vroeger weinig behandelde periode: niet alleen de politieke geschiedenis werd hier ontvouwd, maar ook de economische historie en ook de geschiedenis van het geestelijk leven van ons volk; dat alles wordt samengevoegd tot een eenheid, die waarlijk het beeld geeft van land en volk op het einde der zestiende eeuw.

Robert Fruin is geboren in Rotterdam, maar is vanaf 1860 hoogleraar in Leiden.

Links een foto van Jan Goedeljee uit 1879 van Robert Fruin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar natuurlijk gaan wij ook bordjes bestellen met :

Afgelopen weekend waren we bij mijn schoonouders in de Achterhoek. Mijn schoonvader Arie had een verrassing voor mij: twee oude boekjes uit zijn studietijd met fruitrassen die hij allemaal moest leren, als handelaar in fruit.En een boekje met aardappelrassen. Tegenwoordig eten we alleen aardappels uit de supermarkt waarbij er niet veel meer op staat dan vast of kruimig. Maar vroeger adverteerde de groenteboer met speciale aardappelen, met bijzondere smaak of een vroege nieuwe oogst.In beide boekjes staat voorin: 'niet in de handel' omdat ze alleen voor studiedoeleinden werden verspreid door de Stichting Vakonderwijs voor de Detailhandel in Aardappelen, Groenten en Fruit, 's-Gravenhage.

De eerste druk van de kleine Nederlandse Aardappelatlas is uit 1950; deze tweede druk is ongedateerd maar zal ongeveer 1960 zijn gedrukt, met prachtige getekende en ingekleurde platen met zeer preciese detaillering.Zelfs de vorm en kleur van de uitlopers is gedocumenteerd.Ook staan er nog aantekeningen van Arie bijgeschreven.
Ook in het boekje VruchtenParade; Nederlandse Appel- en Perenrassen alsmede de meest voorkomende 'zachte' vruchtsoorten zijn regelmatig aantekeningen te vinden. Evenals een los blaadje met getypt: Proefwerk No.1 Vakcursus te Den Bosch 1970-1971. Arie heeft al rond 1960 examen gedaan. Zou dat misschien toch een proefwerk van Ria zijn geweest.Het is tegenwoordig niet meer voor te stellen dat een docent een proefwerk met de hand ging typen. Zelfs niet met de stencil-machine vermenigvuldigd. De doorslag op het papiertje, inclusief typfouten laat geen twijfel bestaan.
Inhoudelijk interessant is natuurlijk dat in beide boekjes fruit- en aardappelrassen beschreven staan, die je tegenwoordig niet vanzelfsprekend meer tegenkomt.En wij verheugen ons erop om in ons landschap in Oosterwold veel verschillende fruitrassen te kweken. Tenslotte krijgen de boekjes zo een tweede leven. Het blijft in de familie.
We hebben het boekje nog op de proef gesteld: We hadden appels meegenomen van onze eigen boom. Tsja, ze lijken met hun eigenaardige vorm wel wat op de Present van Engeland, maar ze zijn steviger en ook roder van kleur. Arie proeft, en houdt het op een Bellefleur. Die stond niet in het boekje. Even opzoeken op internet. Inderdaad lijkt de Drentse Bellefleur wel een beetje op de vorm . Of toch een Groninger Kroon? Of toch een Princess Noble? Het blijft een beetje gissen.

 


Wat we wel konden determineren dat waren de tamme kastanjes die die vroegere buurman had geplant langs de oprijlaan, en die nu overvloedig hun bolsters afwerpen. De oogst: ruim 4,5 kilogram kastanjes. Driekwart in een emmer met zand en tuingrond, om later uit te zaaien in Oosterwold. De rest eten we op, met spruitjes of zuurkool.

In oktober vorig jaar ben ik deze webpagina gestart.

Vandaag heb ik groot onderhoud gedaan. De blog werd te traag. Daarom zijn de eerste vijf blogs vanaf nu automatisch te zien en moet je voor de andere blogs doorklikken. Wat hebben we in een jaar veel beleefd zeg..... 

Verder heb ik alle artikelen van tags voorzien zodat relevante artikelen makkelijker gevonden kunnen worden binnen de blog.

En de site heeft inmiddels 3568 individuele bezoekers gehad! Immens.

Inmiddels hebben we 80 (!) blogs geschreven. Dat is elke 4,5 dag een verhaaltje. Dit is vast ons meest beschreven jaar geweest (volgend jaar hebben we daar in verband met de bouw vast geen tijd voor...)

Maar wat hebben we ook veel vrienden gemaakt.

Op facebook hebben we inmiddels 127 vrienden: Facebook Paradijsvogelbosje

En 5 toekomstige buren: verslag burendag

't Zou zomaar nog eens kunnen lukken in Oosterwold!

Vandaag was best een spannende dag. Althans dat vond ik zelf. Wordt ons wijkje echt een wijk?

In de buurt van het Paradijsvogelbosje hebben zich inmiddels vijf buren gemeld. We ontmoeten elkaar bij Marjon en Bertel die ons in Almere Haven hebben uitgenodigd. We bespraken met elkaar onze dromen, wensen, maar ook mogelijke obstakels en vooral de onduidelijkheden. We tasten af wat we met elkaar wel en niet willen regelen. Vragen als: hoe leg je een weg aan, hoe gaan we om met het aansluiten van water, wanneer vraag je je aansluitingen aan, hoe ver zijn jullie met je overeenkomsten, is jullie vergunning er eindelijk door.... ? komen uitgebreid aan bod. Maar ook: wat voor buurt willen we samen zijn?

Deze vijf toekomstige buren hebben ook hun wensen voor een kavel bij de gebiedsregisseur neergelegd. Op basis van deze wensen is een kaartje gemaakt om te kijken of de wensen daarmee goed uitkomen en passen.

Daarmee wordt de stand van de wijk ongeveer zoals op onderstaande kaartje staat. Ineens gaat het heel hard en lijken we buren te krijgen voor ongeveer een derde van onze wijk!

Bovenstaande tekening is mijn vrije interpretatie van wat ongeveer de plannen zijn. Over de precieze vorm van de twee kavels linksonder wordt nog gesproken. (de grootte klopt wel ongeveer) De vorm van de weg lijkt daarmee ook een voorlopige vorm te krijgen. Hoe de weg doorloopt is deels afhankelijk van de volgende initiatiefnemers die aansluiten. Willen zij een kavel van ongeveer 80 meter diep of liever iets van 40 meter (en dan met z'n tweeën tegenover elkaar). Beide mogelijkheden zijn aanwezig. Dus: wie volgt?

Na een gezellige middag gaan we voldaan uit elkaar, we gaan die wijk met elkaar maken! Dank voor de ontvangst Marjon en Bertel.

Vandaag werd er in Almere een conferentie gehouden over de gebiedsontwikkeling in Oosterwold. In de Stadsschouwburg van Almere.
Ik mocht er samen met Jikke Balkema van het waterschap Zuiderzeeland een zogenaamd ‘WaterLab’ begeleiden. Zeg maar een kringgesprek rondom het thema water en waterbeheer.
Deze conferentie was georganiseerd door o.a. de Gemeentes Almere en Zeewolde, en de Rijksoverheid. De Stichting Buitenstad was bij het initiatief tot deze conferentie wel betrokken, maar heeft zich verder wat afzijdig gehouden van de organisatie, wat misschien te merken was aan de conferentie, in ieder geval aan het ontbreken van die achterban.
De Conferentie was bedoeld voor ‘professionals’ wat ik met quotes schrijf, omdat dat hele begrip professional een beetje haaks staat op het gedachtengoed dat nu juist in Oosterwold wordt gestimuleerd: Vraaggestuurde gebiedsontwikkeling, waarbij de initiatiefnemer zoveel mogelijk alles doet. Is de initiatiefnemer dan de professional? Zou ik van mezelf niet willen zeggen. In ieder geval waren er mensen van gemeenten, waterschappen, rijksoverheid, Vitens (waternetwerk), en een paar architecten en projectontwikkelaars. En natuurlijk spelen zij een cruciale rol in het faciliteren van deze nieuwe manier van werken.
Na de aftrap door de wethouder van Zeewolde heeft de Gebiedsregisseur Esther Geuting de werkwijze met regels van Oosterwold toegelicht en het heugelijke feit verkondigd dat er nu al 185 initiatieven lopen. Veel meer dan was verwacht een jaar geleden.
Daarna mochten een vijftal initiatieven zich presenteren. Met name de presentatie van Frank Meijers maakte indruk omdat hij naast veel positieve zaken en enthousiasme ook de belemmeringen in de samenwerking met de gemeente in onbedekte termen benoemde. Er was geen moment in de hele dag dat er meer energie stroomde door de zaal. En wellicht raakte Frank daarmee aan een kernpunt van deze nieuwe manier van werken: spreek elkaar direct aan in dezelfde taal, en noem man en paard. Natuurlijk gaat het niet allemaal in een keer goed. Maar het is al een hele opluchting om dat recht voor zijn raap  uitgesproken te horen.
Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan: want de dames en heren planologen en vergunningverleners komen van een andere wereld: van centraal gestuurde plannen op grote schaal op basis van grootse beleidsvisies en ontwikkelplannen. Zo is Nederland opgebouwd sinds de oorlog en de hongerwinter, zoals we leren uit het college van hoogleraar Eric Luiten.

In de werkwijze van Oosterwold moeten de beleidsmakers en toetsers op hun handen gaan zitten, en wachten totdat de initiatiefnemers komen met een plan. En dat plan biedt geen zekerheid voor hoe Oosterwold er over 10 of 20 jaar uit gaat zien. Het zijn immers bijna allemaal mini-plannen; postzegelbestemmingsplannen zoals ze dat noemen. Kan dat, een gebied ontwikkelen als een verzameling van mini-plannen? Kan je als overheid zover terugtreden, dat je niet weet hoe het landschap er over enkele tientallen jaren uitziet? Een pessimist (of realist) zal misschien zeggen, dat de overheid dat ook niet wist toen ze allemaal grootse plannen lanceerden, omdat die plannen toch altijd anders uitvallen dan bedacht. Niemand had bijvoorbeeld de crisis verwacht, en de impact die dat nog steeds heeft op de woningsector.
Het is ook niet zo dat de gemeente alleen maar afwacht. Er zijn regels opgesteld die het speelveld voor Oosterwold uitzetten. En daarvoor zijn afspraken gemaakt met veel betrokken partijen zoals het Waterschap, Provincie, het Rijk (eigenaar van veel gronden in Oosterwold). En het nieuwe Ontwikkelplan Oosterwold is gemaakt en wordt hopelijk in December bekrachtigd.

Dat brengt ons precies waar we nu staan: de eerste initiatiefnemers krijgen hun vergunning (met vertraging) beschikbaar en kunnen eind van dit jaar gaan beginnen. Dat betekent ook dat pas nu initiatiefnemers en betrokkenen van de gemeente en waterschappen aan den lijve ondervinden hoe die nieuwe samenwerking verloopt. Alle strubbelingen, misverstanden, wachttijden zijn nieuw omdat ze niet alleen voor de initiatiefnemer maar ook voor de gemeente een eerste praktijktoets bieden.
In die zin hou ik mijn hart vast voor het nieuwe ontwikkelplan, want dat nieuwe plan is ook nog niet getoetst op de praktische uitvoerbaarheid.
En eigenlijk ligt hier ook een zwakte van de conferentie van vandaag. Er was wel inbreng van initiatiefnemers, maar alleen in de zogenaamde ‘Laboratoria’ was er echte interactie. In de presentaties en commentaren van beleidsmakers werd geen ruimte genomen voor interactie met initiatiefnemers, die behalve de genodigden (omdat ze een onderdeel presenteerden of begeleiden) vrijwel niet aanwezig waren. En het is misschien mijn gekleurde bril als initiatiefnemer, maar ik mis scherpte en focus als al die beleidsvragen niet getoetst worden aan een concreet plan op een concrete kavel.

Daarom heb ik het ‘WaterLab’ positief ervaren. Er was een kring van ongeveer tien belangstellenden, waarmee we aandachtspunten rond water en waterbeheer bespraken. Voor mij als initiatiefnemer heeft water niet alleen betrekking heeft op waterzuivering en waterbeheer / afwatering, maar zoek ik ook een meerwaarde van water voor recreatie, landbouw en ecologie. En wij willen die meerwaarde realiseren in combinatie met wonen en werken. Daar ligt natuurlijk ook een motivatie om waterzuivering en waterbeheer op onze eigen kavel en binnen onze wijk met een VVE goed te regelen. Anders zit je immers in je eigen troep. Het is opvallend hoe concreet je beleid en oplossingen bij elkaar kunt brengen als je die betrekt op de concrete situatie van één kavel en één initiatief. Dan komt waterzuivering ter sprake in direct verband met technische oplossingen, en kan je risico’s vertalen naar concrete gevolgen.

Als ik de discussie in de groep probeer samen te vatten, dan kan dat het beste met de drie trefwoorden die ook aan het einde van de dag plenair zijn teruggegeven:

Doelvoorschriften: Het waterschap geeft in de vergunning doelvoorschriften: Dat klinkt technisch maar zegt in feite niet meer dan dat het doel is goed gezuiverd water te bereiken. En dat kunnen ze meten als ze het water onderzoeken. Dat laat aan de initiatiefnemer de ruimte om naar eigen keuze technische middelen in te zetten om die kwaliteit van zuivering te realiseren. Dat is overigens geen rocket-science. Er zijn beproefde methodes van een combinatie van een Septic-tank met Helofytenfilter, die voldoen aan die doelvoorschriften. Doelvoorschriften wil dus vooral zeggen: het achterwege laten van restrictieve middelvoorschriften: je moet het zo doen anders is het fout. Het legt onverminderd de plicht op om het goed te regelen, maar je kunt daarin zelf bepalen hoe.

Schaalniveau: De meeste initiatiefnemers regelen nu als pioniers de waterzuivering in hun eentje, evenals de waterberging op hun eigen kavel. Als Oosterwold een succes wordt en de initiatieven richting 1000 gaan lopen, dan wordt het de vraag of al die één-pitters voor waterzuivering gezamenlijk het gewenste resultaat opleveren. Wordt het dan wellicht zinvol om binnen een wijk als collectief een gezamenlijke waterzuivering te regelen? Dat vraagt zeker veel van de organisatiekracht van de initiatiefnemers, als de gemeente en het waterschap dat geheel aan de initiatiefnemers wil overlaten. Of moet daar in de toekomst toch ook op gestuurd worden? Tenminste in voorlichting over de mogelijkheden, en voordelen van collectieve inrichting.

Bijstellen in de tijd: Het ligt voor de hand dat het waterschap aan initiatiefnemers vraagt om maatregelen voor zuivering te nemen die passen binnen de mogelijkheden die zich nu aandienen. Dat heet met een deftige formulering: ‘de stand der techniek’. Maar als we erkennen dat we helemaal niet weten hoe Oosterwold er over 10 of 20 jaar uitziet, dan weten we ook niet wat het waterbeheer vraagt tegen die tijd. En daarnaast zullen er over 10 jaar nieuwe technieken beschikbaar komen voor zuivering of waterregulering. Dan ligt het voor de hand dat waterschappen zelf die nieuwe technieken gaan toepassen voor hun eigen zuivering, en van initiatiefnemers in Oosterwold ook mogen verwachten dat die zich inspannen voor een up-to-date werkwijze om hun water te zuiveren. Je moet dus niet alleen handhaven als waterschap, maar ook met initiatiefnemers actief blijven uitwisselen over mogelijkheden, verwachtingen en eisen aan een duurzaam waterbeheer. En dat geldt in het bijzonder als in de toekomst kavel overgaan naar een nieuwe eigenaar die zich niet meer zo als pionier verbonden voelt met het gedachtengoed van Oosterwold.

Misschien vond ik het leukste van deze conferentie nog wel om met Jikke Balkema van het Waterschap Zuiderzeeland de bijeenkomst voor te bereiden. Want in het WaterLab was de discussietijd toch te kort om dieper op vragen in te gaan, en door te dringen tot de kern van hoe je wilt organiseren, en hoe dat nu en in de toekomst misschien nog beter kan. Het pleit voor het Waterschap dat zij zich proberen terughoudend op te stellen ten aanzien van restrictieve regels, juist om de initiatieven een kans te geven zich te ontplooien en te bewijzen in de zin van een duurzaam waterbeleid.

De genoemde Eric Luiten beëindigde zijn 'college' met twee doembeelden over de toekomst van Oosterwold. De ene, dat Oosterwold vol komt te hangen met bordjes Verboden Toegang, en de andere dat er in het geheel geen collectieve voorzieningen komen. Met twee pregnante iconische plaatjes erbij. Ik deel die zorg niet. Deze doembeelden geven vooral blijk van een extern gezichtspunt, dat wellicht een klassiek voorbeeld levert van de ouderwetse overheid. Passend in de filosofie van Oosterwold is dat de collectieve voorzieningen niet alleen volgend zijn op de ontwikkelingen, maar dat initiatiefnemers zelf vanuit collectieve samenwerking de eerste stappen nemen voor deze voorzieningen. Dat zie je nu al aan plannen over gezamenlijke kinderopvang of school. Maar het is natuurlijk breder. Collectieve voorzieningen zijn altijd een uitwerking van zorgen voor je omgeving. En er is niets dat de toekomstige Oosterwolders liever willen dan: zelf zorgen voor je omgeving. Voor mensen, voor het landschap, voor water, voor ecodiversiteit. Om gebiedsregisseur Esther Geuting te citeren: het zit in het DNA van deze mensen, en dat brengen we naar Oosterwold.

Aan het einde van de dag werd Ivonne de Nood voorgesteld als nieuwe gebiedsregisseur, die meer tijd heeft dan Esther om alle initiatieven te begeleiden. Het zou prachtig zijn als nieuwe initiatiefnemers hiermee sneller de stap kunnen zetten van droom naar een concreet plan voor een kavel, en een soepele overgang naar de vergunningsaanvraag binnen bereik komt.

 

Soms worden wij een beetje moedeloos. Een procedure die ons is voorgesteld als dat ie 6 maanden zou duren, gaat in de praktijk 10 maanden duren zoals het er nu uitziet. Ons voorhoofd is inmiddels één grote blauwe plek.

Heel lief sturen vrienden dan foto''s ter inspiratie.

 

AMFITHEATER

 

 

SPELEN (lekker wild, veel aanleidingen, weinig bedacht)

  

Je kunt water met een brug oversteken, maar ook...

  

En Paradijsvogels hebben de Aronskelken die vorige week nog bij ons lagen over Oosterwold uitgevlogen!

Fijne vrienden die je van inspiratie voorzien! Dank Guido! (www.belevenisonderwijs.nl)

Hoewel dat nog niet geldt voor de vergunningen, is het in de natuur nu oogsttijd. Omdat we dus nog niet bij het Paradijsvogelbosje in de klei kunnen staan, oogsten we vanuit Hoofddorp wat we tegenkomen. Vanochtend dus een omloopje gemaakt door verwilderde bosschages (ja ik wist ook niet dat je dat woord zo hoort te schrijven). Met zo’n rijke oogst aan bessen ga je begrijpen hoe een boer zich moet voelen als hij zijn oogst heeft binnengehaald.


Een bonus was wel dat in een stukje bos, ingeklemd tussen een sloot en een industrieterrein enorme hoeveelheden aronskelk hun zaad-stelen met feloranje bessen. Die zitten op een soort knots die eerst fier uit de grond steekt, maar bij rijping als het ware kamikaze pleegt, en slap omknakt. We hebben uiteraard lang niet alles meegenomen, maar zo’n verzameling oogt toch al overweldigend!
Twee straten van ons huis vandaan heeft de gemeente de slootkant gemaaid, en daarmee een paar honderd lisdoddes omver gehaald. Deze rietsigaren willen wij ook graag in Oosterwold, dus deze hoeven we niet eens te plukken. 

En verder: meidoornbessen, vooral hele dikke ( je weet nooit of uit de zaadjes ook weer dezelfde planten komen, maar toch).
En heel veel ligusterbessen. Traditioneel bekend als oer-Hollandse haagbeplanting. Maar als je de liguster niet iedere week met de heggenschaar bewerkt, komen er prachtige pluimen, die fantastisch ruikende bloemtrossen geven, en in het najaar trossen met zwarte bessen, waar de vogels dankbaar op foerageren. 
Bessen van Sporkehout, ook wat bessen van Kornoelje, hoewel ik niet zo van kornoelje houd, maar als bessenstruik is hij voor vogels welkom.
Vanmiddag hebben we nog door de Kennemerduinen gelopen. In de bossen vind je vooral eikels, die we voor de lol geplukt hebben, en die in ieder geval de grond in mogen, en dan zien we wel wat er van komt.
Ook hebben we veel verschillende soorten rozebottels geplukt, Mooie kleine trosrozen aan de rand van de Heimanshof. Langs de wandelpaden kleine rozebottels (egelantier?) en een paar botanische rozen met dikke zaden. En in de duinen zie je duinrozen met zwarte rozebottels.
In de duinen, vooral in het zand langs de meertjes groeien heel veel Teunisbloemen.

En verder: Chichorei, Gele lis, Koninginnekruid, hazelnoten, duindoorns, kardinaalsmutsen, sleedoorn, doornappel.

Van Esther hebben wij begrepen dat er vijf nieuwe buren rondom het Paradijsvogelbosje willen komen wonen. Zij heeft met hen gesproken. Initiatiefnemers 122, 128, 141, 150 en 156 laten hun kavels door Esther rondom ons uittekenen. (Wij houden niet van nummers, maar niet iedereen wil al "openbaar" bekend zijn en dat respecteren we graag. Daarom de nummers)

We proberen een burendag te organiseren, maar da's nog niet eenvoudig. Initiatiefnemers zijn drukke mensen! We vinden het vooral heel leuk!

 

Naast de watervergunning valt donderdag ook een brief van de gemeente in de bus. Er is van alles niet in orde met onze ecologische rapportage, volgens hen. Spellingsfouten, meldingen van korstmossen die niet terzake doen, verwijzing naar een andere flora en fauna lijst dan door de ecoloog opgesteld...... Bijzonder om eind september een dergelijk commentaar te krijgen op een stuk dat je in maart hebt laten opstellen en begin april hebt ingediend. Jammer dat de gemeente het zo groot maakt. Onderwijl wordt de behandeltermijn opgeschort.....

Want de ecoloog concludeert: in spellingsfouten mag je niet wonen!

Maandag hebben we een gesprek met vergunningen. We zullen zien hoe oplosbaar dit is.

Jahoe! Donderdag is de watervergunning binnengekomen. Een dag eerder dan door de ambtenaar beloofd.

Feitelijk zijn het twee vergunningen:

1. een vergunning voor het aanleggen van waterstaatswerken (een plas water en een sloot)

2. een vergunning voor lozing van afvalwater

 

In de vergunning voor het aanleggen van waterstaatswerken staan een aantal voorschriften:

1. je moet melden dat de werkzaamheden gaan starten en wanneer je ermee klaar bent.

2. als je aan het werk bent moet de vergunning aanwezig zijn.

3. een aantal voorwaarden ten aanzien van onderhoudswerkzaamheden

4. afvoer en transport van oppervlaktewater moet ten alle tijden zijn geborgd

5. als je verharding aanbrengt moet je hiervoor voldoende waterbergingscapaciteit aanleggen. (de tabel komt neer op voor elke honderd vierkante meter verharding ongeveer 12 m3 bergingscapaciteit) in Wateren in Oosterwold hebben we laten zien hieraan ruimschoots te voldoen.

6. ook na aanleg moet het gebied ecologisch gezond blijven.

7. drie maanden na aanleg moet de tekening van de feitelijk aangelegde watergangen, wateren, en lozingspunten bij het waterschap worden ingediend.

 

 

In de vergunning voor lozing van afvalwater staan ook een aantal voorschriften:

1. De water kwaliteit moet aan bepaalde voorwaarden voldoen

2. Er moet een controle putje zijn om die waterkwaliteit te kunnen controleren.

3. Als iemand anders de vergunning gaat uitoefenen (rechtsopvolger), moet hij/zij zich binnen 14 dagen melden bij het waterschap. Bij verkoop: melden dus, denk ik.

En oja, de watervergunning kost €150.

 

 

 

 

 

 

Gisteren liet Erik Deiman van het Waterschap weten dat wij volgende week vrijdag waarschijnlijk onze watervergunning krijgen. Daarmee lijkt de eerste vergunning over het geheel vrij te komen. Welke voorwaarden precies aan het geheel worden gekoppeld is op dit moment nog niet duidelijk. Er zijn geen aanvullende stukken opgevraagd, dus wij verwachten dat eventuele voorwaarden binnen de door ons opgegeven plannen realiseerbaar zijn.

Hartelijk dank waterschap! Op mooi, schoon en goed natuurlijk aansluitend water in Oosterwold.

 

Gisteravond hebben we met hulp van onze architect de aanvullingen op de vergunning 2e fase ingestuurd. De vraag is of hiermee in de ogen van de gemeente de aanvraag voor deze fase compleet is. We zijn benieuwd wanneer we horen hoe de beslissing in procedure gaat.

Want dan kunnen we eindelijk plannen!

Langzaam maar zeker begint het drukker en drukker te worden rondom het Paradijsvogelbosje. Met een aantal initiatiefnemers die ook heel snel gaan. Als de procedure straks 8 weken is, dan gaan de nieuwe initiatiefnemers straks net zo snel bouwen als wij. Wel lekker druk dan.

Op de kaart zien jullie de initiatiefnemers die de gemeente inmiddels op de kaart heeft gezet. Daarnaast weten wij nog van twee initiatiefnemers die nog niet bij de gemeente zijn geweest.

Omdat het goed is met elkaar kennis te maken willen we een kennismakingsmiddag/avond organiseren. Nou is het onhandige dat wij de nummers 122. 128 en 156 "kennen", maar de nummers 118 en 150 niet. In verband met privacy zegt de gemeente de gegevens niet te kunnen verstrekken. En da's heel onhandig. Dus: wie kent nummers 118 en 150 zodat wij en onze andere toekomstige buren deze initiatiefnemers kunnen ontmoeten?

Noot: Nummer 150 is niet langer een nummer, maar bij ons bekend.

Wat willen we graag aan de slag! Het kadootje voor onze 20e huwelijksverjaardag is binnen.

Deze week hebben we via marktplaats een hamer en aambeeld bemachtigd, waarmee we de zeisen kunnen haren. We maken dan het uiterste puntje van de zeis dunner en sterker! Daarna kunnen we 'm met de strekel verder slijpen.

 

Hieronder een youtubefilmpje hoe een zeis gehaard moet worden.

We houden jullie op de hoogte van de vorderingen.

Er is geluid van de overkant, zouden Frank en Jacqueline van de blog "bouwen in Oosterwold"  waarschijnljik zeggen.

Na een dringend verzoek om de toezegging van vergunningen om te bellen en een afspraak te maken na te komen, ontvangen we vandaag (zonder telefoontje en afspraak) ineens  het verzoek om onze aanvraag tweede fase omgevingsvergunning aan te vullen. We moeten op 7 punten en 4 constructieve vragen antwoord geven.

We hebben tot half oktober de tijd (onderwijl wordt natuurlijk niet besloten, noch ter inzage gelegd.)

Onze architect geeft aan dat we de vragen per ommegaande maar uiterlijk volgende week kunnen beantwoorden.

Zijn we nu weer in beweging?

Als we een voedselbos willen maken hebben we veel vruchtbomen, struiken en zaden nodig. Daarom verzamelen we heel veel zaden van gronden die lijken op de jonge zeeklei die er in Almere is. 

Inmiddels hebben we zakkenvol met dit soort grote en kleine zaden. 

Ook Wilma van www.depuntarkel.nl  verzameld er wild op los voor ons. 

Dit weekend waren de bramen aan de beurt. We hebben hele lekkere bramen in onze tuin. Eind augustus, begin september kan je middels zomerstekken de bramen vermeerderen. We gebruiken deze gelegenheid om de bramen terug te snoeien. Stiekem hadden we gehoopt om de bramen in september al in de volle grond in Oosterwold te kunnen zetten. Maar we moeten ook voorbereid zijn op een vertraging. Onze termijnen zijn vergelijkbaar met de blog die Frank aangeeft in zijn blog: https://oosterwold.wordpress.com/2015/09/03/het-is-stil-aan-de-overkant/

Dus de bramen gaan de potten in. Mocht er toch ineens sprake zijn van versnelling, dan moeten we de bramen dus verplanten! 

 

 

We bouwen heel langzaam door en houden hoop. 

Ons Paradijsvogelbosje in oprichting is vermeld op de pagina van het netwerk PermacultuuR. Grappig genoeg zijn we de eerste in Flevoland. 

Wil je onze vermelding rechtstreeks zien klik dan hier op de site van permacultuurnetwerk.eu.

 

 

Afgelopen zondag 30 augustus was er weer een Oosterwold picknick. Met overweldigende opkomst.
Voor ons is na het indienen van de vergunningsaanvraag het grote wachten aangebroken. Dan is zo’n uitwisseling met mede-initiatiefnemers zeker inspirerend. En kan je ook je hart luchten. En niet wij alleen. Alle initiatiefnemers willen natuurlijk snel. En het gaat niemand snel genoeg. Vooral in de eerste fase waar de meeste initiatiefnemers zitten: dat ze hun plannen vorm geven, en een lokatie voor een kavel moeten zoeken, en vastleggen bij de gebiedsregisseur.
Van tevoren waren we nog even naar ons beoogde landje in wording bij de Paradijsvogelweg langsgereden. Ter inspiratie hebben we de onlangs gekregen zeis meegenomen. Je weet nooit. Er staan nu nog uien op het veld, en klaver en een soort koolzaad langs het bosje van Staatsbosbeheer. En in de grasstrook langs het bosje tieren de brandnetel en de distels weelderig.
Als je dan nog niet op je eigen land aan de slag kan, en je hebt een zeis in je handen, tsja, dan zijn die brandnetels en distels een gewillige prooi. Dat scheelt immers volgend jaar een hoop uitgezaaide distels, en wellicht dat we dan die brandnetels op deze wandelstrook eerder onder de duim kunnen houden. De zeis was nog niet eens gescherpt, maar distels en brandnetels laten zich met hun stugge stelen makkelijk ommaaien.En tenslotte begin je jezelf al bijna een ambachtelijke landwerker te voelen.

!!. 

 

Een Jordanees Canadese architect heeft een oplossing verzonnen waarbij in woestijngebieden veilige woningen en water opvang plaats kan vinden. 

Het idee bestaat uit een geweven huis. Het lijkt op hoe de huid van slangen werkt. 

Hier kun je klikken als je meer over het idee wilt weten. 

 

 

De picknickbijeenkomst zondag was een groot succes! Er waren zoveel mensen dat we niet meer in staat waren om een rondje te doen met de aanwezigen over hoe ver iedereen is. Toch hebben we individueel veel mensen gesproken. Informatie uitgewisseld en vooral ook live kennis gemaakt. 

De foto hieronder heeft organisator Cathelijne van Berken op facebook geplaatst. (we waren ons fototoestel vergeten.)

Het weer droeg natuurlijk enorm bij aan de goede sfeer! 

Subcategorieën

primi sui motori con e-max.it